Santiago de Compostela acaba de rexistrar o maior número de cotizantes á Seguridade Social da súa historia, acadando a impresionante cifra de 44.430 persoas afiliadas no último mes de maio. Sen embargo, a euforia estatística choca de fronte cun dato moito máis frío e preocupante: a capital galega é actualmente a urbe de toda a comunidade onde o emprego está rexistrando un crecemento máis tibio. Un paralelismo que deixa a moitos veciños sumidos no desánimo, especialmente a aqueles que levan meses enviando candidaturas dun lado para outro sen obter resposta.
O baile das cifras: unha vitoria a medias
Cotexando os rexistros oficiais, a fotografía laboral presenta luces e sombras moi definidas. Desa cifra total de 44.430 afiliados, a distribución por sexos amosa un reparto bastante equilibrado, con 23.063 mulleres e 21.367 homes cotizando. A estatística confirma ademais que a cidade sumou 690 cotizantes máis respecto ao mesmo mes do ano anterior, cando o contador se situaba en 43.740. Se se amplía o foco temporal, o crecemento resulta evidente, rondando as 4.000 novas afiliacións acumuladas nos últimos catro anos.
Parece unha excelente noticia. Bonita de máis, quizais, para quen camiñan a diario polas rúas do centro histórico buscando unha oportunidade real.
A ninguén se lle escapa que un incremento de pouco máis de seiscentos cotizantes ao longo dun ano enteiro supón un ritmo verdadeiramente exánime para unha cidade das dimensións e a influencia de Compostela. Sobre todo se se compara coa puxanza demográfica e económica que están exhibindo outras capitais periféricas. A sensación xeneralizada entre a poboación activa é dun claro estancamento estrutural.
O muro da temporalidade e o peso dos servizos
Abonda con pasear pola zona monumental ou polas inmediacións da zona comercial do ensanche para entender a composición real deste mercado laboral. As terrazas, abarrotadas de veciños e turistas aproveitando os días de altas temperaturas, esconden tras as súas barras e mesas a fraxilidade dun sector fortemente estacional. A hostalaría e o comercio tiran do groso da afiliación, mais fano con contratos atados aos vaivéns do clima e á afluencia do peregrinaxe xacobeo.
Aí radica un dos grandes dramas da economía local. Hai un dato especialmente revelador que rompe calquera narrativa triunfalista: de todos eses cotizantes, apenas 1.910 son menores de 25 anos. A mocidade está sendo a gran esquecida desta suposta recuperación. Cómpre lembrar que miles de estudantes universitarios dan vida ao casco urbano desde setembro ata xuño, mais o ansiado tránsito dende as aulas ata a empresa se converteu nun obstáculo case insalvable.
Quen decide quedar na cidade tralo remate da súa formación universitaria atópase de cheo cun mercado laboral endurecido. Fontes do sector sinalan de xeito anónimo que as compañías da comarca atravesan un período de profunda cautela, condicionado pola incerteza económica xeral e o encarecemento dos custos operativos. A consecuencia directa desta parálise é dramática. Existen persoas que chegan a acumular máis de doce meses de busca activa de emprego, enviando decenas de currículums mensuais a buzóns que rara vez devolven a chamada. Tempo perdido de máis. A paciencia ten un límite moi claro cando chegan os vencementos dos alugueires.
Compostela fronte ao motor industrial galego
Difícil competir cando o tecido produtivo adoece dunha falta alarmante de diversificación. A diferenza de Vigo, coa súa potentísima rede industrial vinculada á automoción e ao sector marítimo, ou da Coruña, impulsada pola súa imparable área loxística, financeira e tecnolóxica, Santiago depende de maneira abafadora das administracións públicas e do fluxo de visitan
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.