Hai uns días unha porción da parede da fortaleza coñecida como Torre de Aez veu abaixo na parroquia de San Salvador de Outeiro das Camoiras, no municipio de Lugo. Non houbo danos persoais, segundo relatan veciños, pero o estrondo e a caída de cascotes reavivaron a preocupación polo estado de conservación dos bens patrimoniais catalogados na área rural lucense.
O derrubamento e a reacción no terreo
A voz dos residentes aínda lembra o ruído: un golpe seco que sobresaltou a quen traballaba e paseaba nas inmediacións. Testemuñas que facilitaron imaxes aos responsables locais describen unha parede parcialmente colapsada e a acumulación de pedra no perímetro exterior da torre. Trátase dunha construción que, pola súa tipoloxía e emprazamento, forma parte da paisaxe histórica da zona e que os maiores aínda identifican como referencia de antigas vías e lindes.
“Foi un golpe seco; miramos cara á torre e había pedra por todas partes”,
A Torre de Aez é de titularidade privada, e os veciños consultados coinciden en que a súa conservación viña sendo deficitaria desde hai anos. O Concello de Lugo, avisado tras o suceso, desprazou técnicos municipais para unha primeira valoración e pechou de forma preventiva o acceso inmediato á estrutura. Fontes municipais adiantan que se requerirá un informe técnico detallado para concretar as labores de emerxencia e valorar se o derrubamento comprometeu a estabilidade do resto da edificación.
No terreo tamén se detectou inquietude pola posibilidade de que a inestabilidade continúe con choivas ou xeadas; en construcións de mampostería sen mantemento, a humidade e os ciclos de conxelación son inimigos habituais. Os primeiros pasos foron, polo tanto, asegurar a zona para evitar riscos a peóns e animais e salvagardar os elementos que permanezan en pé.
Unha protección en papel que esixe actuacións
A Torre de Aez figura como Ben de Interese Cultural (BIC) e está recollida no PXOM de Lugo, o que incorpora restricións e obrigas tanto para o seu titular como para as administracións competentes. Con todo, a catalogación non sempre se traduce en intervencións efectivas: o marco xurídico permite esixir a conservación ao propietario, pero cando non existen proxectos nin financiamento, a situación queda con frecuencia estancada.
Cabe lembrar que a normativa permite á administración executar obras subsidiarias en casos de risco e repercutir o custo ao titular, ademais de impor sancións en supostos de abandono. Aínda así, os trámites para declarar obras urxentes, obter subvencións e poñer en marcha restauracións poden prolongarse meses ou anos, unha lentitude que o patrimonio paga coa desaparición parcial ou co desgaste causado polos axentes atmosféricos.
En Galicia existen liñas de axuda e programas destinados á conservación do patrimonio histórico, pero a súa capacidade é limitada e a demanda supera a oferta. Por iso, a coordinación entre Concello, Xunta e propietarios, xunto con convenios con fundacións ou iniciativas de mecenado, adoita ser a vía máis operativa para recuperar inmobles en áreas rurais antes de que sufran danos irreversibles.
Impacto local, memoria e próximos pasos
O derrubamento xerou preocupación e mobilización cidadá na parroquia. Non é só un problema arquitectónico: torres e fortificacións forman parte do relato colectivo dos concellos do interior, marcando topónimos, historias familiares e percorridos ancestrais. Para os veciños, a perda dunha parte da Torre de Aez supón, ademais, a erosión dunha lembranza compartida.
As administracións anunciaron a realización do estudo técnico que determine alca
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.