Seat explorou a posibilidade de producir vehículos militares lixeiros na súa planta de Martorell nunha reunión celebrada a mediados de marzo de 2026, na que participaron executivos da compañía e representantes da tecnolóxica Indra e do subministrador Ficosa. O encontro, do que non hai confirmación oficial completa, tería sido promovido como unha opción para subministrar ao Ministerio de Defensa unidades de apoio loxístico e transporte baseadas en plataformas xa fabricadas na fábrica barcelonesa. A proposta busca ademais mellorar a rendibilidade do grupo de cara a 2030, nun contexto de profunda reconversión cara aos vehículos eléctricos. A iniciativa, segundo fontes próximas, conxuga intereses industriais e estratéxicos coa necesidade de aproveitar a capacidade produtiva dispoñible.
Segundo as informacións que transcenderon, Seat tería estudado a posibilidade de fabricar arredor de 50.000 vehículos, cifra que serviría de referencia para dimensionar unha eventual liña de produción específica. O obxectivo sería adaptar plataformas de turismos a unha configuración militar lixeira, con sistemas de comunicación e protección propios, en colaboración técnica con Indra e con compoñentes de empresas como Ficosa. O plantexamento non supón, polo menos por agora, a fabricación de blindados pesados, senón modelos de apoio, transporte de tropas e evacuación sanitaria. A operación encaixa nunha estratexia máis ampla para diversificar ingresos e compensar os custos da transición eléctrica.
A planta de Martorell actualmente produce un volume próximo aos 475.000 vehículos anuais, aínda que a súa capacidade instalada pode acadar os 600.000. Parte desa capacidade destinarase nos próximos anos aos modelos da plataforma modular eléctrica MEB Small, entre eles o Cupra Raval e o Volkswagen ID.Polo, o que obrigará a unha profunda reestruturación de liñas e quendas. Esa reorganización abre unha xanela para destinar tramos de produción a proxectos alternativos se se cumpren requisitos regulamentarios e de mercado. O reto técnico pasa por compatibilizar as demandas de electrificación cos requisitos específicos que plantea a fabricación para uso militar.
En termos de produto, a idea que se puxo enriba da mesa aposta por vehículos relativamente lixeiros, capaces de tarefas loxísticas, transporte de persoal e evacuación sanitaria, máis que por carros de combate. Estes modelos adoptarían solucións xa probadas no mercado civil, reforzadas con electrónica militar, comunicacións seguras e adaptacións en suspensión e habitáculo. Como referencia mencionouse no sector o Neton MK2 de Einsa, un exemplo internacional de vehículo polivalente para aplicacións castrenses e de seguridade. Indra, pola súa parte, achegaría sistemas electrónicos e de integración que son críticos para este tipo de vehículos.
A reunión tería contado entre os seus asistentes con Markus Haupt, conselleiro delegado de Seat S.A., e con José Vicente de los Mozos, quen, ademais da súa traxectoria en Renault e Anfac, desempeña funcións directivas en Indra, segundo as fontes consultadas. Desde Seat desdramatizouse o encontro, describíndoo como parte dos contactos habituais entre a súa dirección e empresas industriais do país, sen que exista polo momento un contrato pechado. No sector industrial interpretouse a reunión como un paso inicial para sondar viabilidade técnica e económica antes de abordar calquera licitación oficial.
Fontes consultadas subliñan que, xunto á dispoñibilidade de capacidade produtiva, a clave estará nos concursos públicos e nos requisitos de homologación do Exército. Fabricar vehículos para Defensa implica ademais cumprir con esixencias sobre trazabilidade, control de subministracións e, se é o caso, restricións de exportación. O Goberno e os organismos compradores fixan prazos e condicións que poden alongar meses o proceso ata a súa materialización, polo que calquera cifra adiantada debe considerarse preliminar. Así mesmo, a transformación de liñas industriais para produtos específicos esixe investimentos e tempo.
O posible proxecto suscitou interrogantes en ámbitos sociais e sindicais sobre a conveniencia de introducir produción militar nunha planta orientada ata agora ao vehículo civil, así como sobre as implicacións laborais e ambientais. Na patronal e entre algúns economistas apréciase, non obstante, que diversificar a carteira de clientes pode contribuír a mellorar marxes e a soster emprego nunha fase de transición. Tamén se menciona o risco reputacional e a necesidade de axustar a imaxe corporativa ante consumidores sensibilizados coa paz e o control da industria armamentística.
Polo de agora non existe un contrato formal nin unha adxudicación, e a posibilidade dependerá das decisións do Ministerio de Defensa e das condicións que fixen as licitacións públicas. Se a proposta prospera, a fábrica de Martorell tería que acometer adaptacións técnicas e loxísticas para integrar liñas especiais, ademais de garantir a formación necesaria para a produción de compoñentes específicos. Seat e as empresas implicadas limitaron os comentarios públicos, e calquera avance será seguido con atención polas autoridades, os sindicatos e o mercado automobilístico. O desenlace marcará se a planta catalá incorpora unha nova dimensión produtiva na súa transición cara á mobilidade eléctrica.
