Culleredo sofre inflación; o bar de Vilaboa resiste aínda
Francisco Santos, coñecido polos veciños como Pancho, mantén no seu bar de Vilaboa prezos que se volveron excepcionais no pleno 2026: o café sírvese a 1 € e o terzo de cervexa a 2 €. O local, situado na avenida principal de Rutis, abre todas as mañás e conserva esas tarifas a pesar do encarecemento xeral da hostalería na comarca. A decisión responde, nas palabras do propio hostelero, a que é propietario do establecemento e a unha política de marxes axustados que lle permite sostener a oferta. Os clientes locais celebran que, polo menos pola mañá, poidan seguir pagando o que antes era habitual.
A historia do negocio remóntase a finais dos anos noventa, cando Pancho tomou o relevo tras a xubilación dos seus pais: en xaneiro de 1997 transformou o que entón era unha parrillada no bar que hoxe xestiona. Dende entón foi forxando unha clientela fixa e diversa, que acude tanto a tomar café como a ler a prensa ou a xogar á baralla. Esa fidelidade mostrouse especialmente visible nas mañás, cando a miúdo hai cola para entrar.
Os prezos que mantén este establecemento contrastan coa media da capital provincial. Mentres que en A Coruña un terzo de cervexa adoita situarse entre os 2,60 € e os 2,80 €, na barra de Pancho a cervexa ofrécese por debaixo desa franxa e sempre acompañada da tapa diaria, quente a partir de media mañá. A copa de viño de charla ronda aquí os 1,80 €, unha cifra por debaixo do habitual na comarca. Para moitos clientes esas diferenzas supoñen unha economía doméstica tangible, sobre todo para aqueles que consumen a diario.
A clientela tipo é variada: dende traballadores que toman o primeiro café antes de entrar na súa xornada laboral ata veciños xubilados que pasan a mañá lendo os xornais rexionais e nacionais. Maika Ferreño, unha asidua que non perde ocasión para sentarse sempre na mesma mesa, explica que nin sequera ten que pedir a súa consumición; o camarero xa a coñece. Esa relación cotiá entre hosteleros e parroquianos é, segundo varios clientes, un dos factores que explica a continuidade do modelo de prezos. O local ofrece ademais un espazo para encontros informais e para aqueles que desexan un ambiente tranquilo.
Para o dono, a clave para manter as tarifas non é un truco financeiro oculto senón unha decisión empresarial. Ao ser propietario do inmoble, evita un custo fixo que hoxe pesa sobre moitos negocios que alugan os seus locais, e elixe sacrificar parte da marxe para asegurar clientela. Aínda así, admite que non pode controlar por completo variables como a subida dos subministros ou incrementos imprevistos no custo dos insumos. Por iso, aínda que de momento non contempla subir prezos, recoñece que acontecementos externos poderían obrigalo a revisar a política.
O horario de atención ao público é outro rasgo distintivo: abre ás 08.15 e pecha sobre as 15.30, concentrando a actividade nas horas da mañá e primeira tarde. Esa limitación horaria permite xestionar mellor os custos e axustar a cociña a unha oferta sinxela e rotatoria que inclúe a tapa do día. Os clientes valoran esa decisión porque garante produto recén feito e un servizo continuado durante as franxas de maior demanda. Ademais, a previsibilidade do horario facilita a vida dos que pasan a diario.
No contexto dunha inflación persistente que empurrou a numerosos establecementos de Culleredo a subir os prezos, a proposta de Pancho funciona como contrapeso e como reclamo. Os seus veciños e a clientela máis antiga defienden que manter prezos baixos contribúe á cohesión social e axuda aos que máis o precisan. Porén, outros hosteleros apuntan a que o modelo non é replicable en todos os casos, sobre todo para locais en aluguer ou con custos fixos maiores. A situación pon de manifesto as desigualdades entre distintos formatos de negocio dentro da mesma comarca.
Pancho mira ao futuro con prudencia: desexa seguir ofrecendo a mesma relación calidade-prezo, pero non descarta axustar tarifas se cambian as condicións económicas de forma drástica. Mentres tanto, o seu bar en Vilaboa segue sendo un lugar onde almorzar por un euro e conversar sen prisas, un exemplo de como decisións de xestión e vinculación coa clientela poden sostener un pequeno negocio en tempos de tensión económica. Para moitos veciños, esa resistencia é máis que unha cuestión de prezos: é unha afirmación de comunidade.
Pódete interesar:
