Nunha columna publicada o 11 de marzo de 2026 en La Región, o xornalista Xabier R. Blanco relata o encontro fortuito entre dous compañeiros do colexio que non se vían desde hai corenta anos, no que un deles confesa traballar na xestión de residencias de maiores nunha gran empresa. A anécdota, ocorrida nun restaurante galego e contada como crónica de sobremesa, serve para poñer de relevo a percepción social sobre o sector da dependencia en plena tensión do sistema sanitario. O texto enlaza ese intercambio con feitos recentes: unha protesta de quirófanos en Vigo e a folga do sindicato O’Mega na atención primaria, o que amplifica a discusión sobre a atención a maiores e a sanidade pública. O motivo do encontro e a reacción dos comensais abren a reflexión sobre o estigma profesional e as dificultades do coidado xeriátrico na comunidade.
Segundo a narración, a conversa parte dunha pregunta aparentemente inocente: se o home seguiu a vocación da súa familia e se dedicou á medicina. A resposta —“todo o contrario á medicina”, en ton evasivo— desperta curiosidade e certa incomodidade entre quen comparten a mesa, ata que admite dedicarse á xestión de residencias nunha compañía de gran tamaño. O retorno ao pasado e a sorpresa de reencontrarse tras décadas confiren ao episodio un matiz de intimidade e esquecemento: os emisarios do reencontro abrázanse, despídense sen intercambiar teléfonos e deixan que o azar decida se cruzarán de novo as súas vidas.
A anécdota permite ao autor e a outros comensais sacar á colación o prestixio e a reputación dese traballo. Un dos presentes compara a mala imaxe da xestión de residencias coa que cargan quen se dedica ao aluguer turístico; outro admite que, cando lle preguntan pola súa profesión, prefire responder que traballa en remoto como comercial para unha fábrica estranxeira. Esa reacción evidencia, segundo a columna, que algúns oficios relacionados co coidado de persoas maiores arrastran un descrédito que non sempre se corresponde coa realidade do emprego nin coa dedicación do persoal.
O relato introduce, ademais, noticias concretas do ámbito sanitario que contextualizan a conversa: en Vigo, 22 dos 26 cirurxiáns do hospital optaron por renunciar ás peonadas voluntarias da tarde como medida para reducir as listas de espera, mentres o sindicato O’Mega mantén a folga na atención primaria de saúde e engade presión á Consellería de Sanidade. Eses movementos laborais, refire a columna, amosan problemas estruturais na xestión pública e na atención a pacientes que, a miúdo, acaban en residencias ou servizos de dependencia cando a atención en hospitais e centros de saúde flaquea.
No medio destes episodios, a crónica recolle a chamada doutro colega que regresa de visitar á súa nai nunha residencia xestionada pola Xunta en Santiago. A súa avaliación é mixta: detecta fallos puntuais na atención e nas instalacións, pero destaca o agarimo do persoal e, no seu caso, deixa unha valoración positiva en Google. Ese xesto consolida a idea do autor de que a realidade do día a día en centros de maiores non se reduce a titulares sobre negligencias ou xestión empresarial, senón que inclúe experiencias humanas complexas e, ás veces, satisfactorias.
Os exemplos que compón a columna apuntan a unha discusión máis ampla sobre o modelo de atención a persoas maiores en Galicia: a coexistencia de centros públicos e privados, a externalización de servizos, a presión presupostaria e a precariedade laboral no sector sanitario. Ese debate cobra especial relevancia nunha comunidade envellecida, onde as decisións sobre prazas concertadas, inspección e remuneración do persoal determinan a calidade da atención e a percepción social da profesión.
O autor suxire que parte do problema é cultural: os oficios relacionados co coidado —a miúdo feminizados e pouco valorados— seguen a ser obxecto de estigma que repercute na contratación e na dignidade de quen traballa neles. Ademais, a coincidencia de protestas en hospitais e centros de primaria provoca unha sensación de crise sistémica que acaba afectando tamén ás residencias, ao encarecer ou limitar a atención que reciben os maiores cando saen do circuíto hospitalario.
A crónica pecha cunha imaxe cotiá e algo melancólica: a despedida entre vellos amigos sen promesas de reencontro e a observación de que a vida decide se volverán a verse. Esa escena serve como metáfora da relación social coas persoas maiores e coas profesionais que os coidan, e lembra que detrás de cada estatística hai historias persoais que merecen atención e políticas públicas coherentes. Nun momento de tensións sindicais e reconfiguración de servizos, a reflexión plantexa a necesidade de dignificar o traballo de coidado e de implicar á sociedade nunha conversa seria sobre como queremos atender a quen envellece.
