Un estudo con participación de persoal investigador da Universidade de Santiago de Compostela constatou, tras analizar o patrón de movemento de tres especies no Atlántico noroccidental —tiburóns azuis, tartarugas laúde e rorcuais comúns—, a preferencia ou evitación por determinados tipos de paisaxes mariñas ou ‘Seascapes’, de xeito análogo á selección de hábitats que realizan os animais terrestres.
As paisaxes mariñas ou ‘Seascapes’ son unha clasificación dinámica das masas de auga oceánicas elaborada pola NOAA CoastWatch, un programa oficial dos Estados Unidos que ofrece acceso gratuíto e aberto a datos de satélite globais e rexionais para a monitorización e xestión de océanos, costas e augas interiores.
O traballo, publicado na revista Landscape Ecology, mostra que estas rexións con características físicas e bioxeoquímicas diferenciadas poden servir como indicadores, «case en tempo real, das zonas onde é máis probable atopar megafauna mariña e contribuír á súa conservación e xestión», sinalan os autores.
Os resultados confirman que as paisaxes mariñas peláxicas actúan como indicadores categóricos ecoloxicamente significativos de hábitats dinámicos e achegan probas de que as decisións de desprazamento a grande escala da fauna mariña están estruturadas por características biofísicas que interactúan e coexisten.
Entre os autores atópase o profesor da USC Joaquín Triñanes. Segundo o equipo, «revelamos como poderían utilizarse estas paisaxes mariñas peláxicas nun contexto aplicado, servindo como indicadores en tempo case real das zonas onde é máis probable atopar megafauna mariña».
O equipo investigador destaca o valor das paisaxes mariñas como un marco sinxelo, intuitivo e transferible para a ecoloxía do movemento, e prevé que a súa aplicación «fomentará novas oportunidades para trasladar conceptos da ecoloxía da paisaxe ao ámbito mariño peláxico».
Os autores advirten, non obstante, de que é necesario ampliar a análise a máis especies e mellorar a cobertura estacional dos datos.
