A autovía do Cantábrico volve ser escenario dun deses sucesos que marcan toda unha comarca. O único supervivente do sinistro rexistrado esta semana en Ribadeo —un mozo de 20 anos que perdeu ao seu pai, á súa nai e á súa irmá de 13 anos— segue ingresado na unidade de coidados intensivos do Hospital Universitario Lucus Augusti, onde permanece en estado moi grave.
O reto ao que se enfronta agora é dobre: recuperarse dunhas lesións que xa obrigaron aos facultativos a pasalo polo quirófano o mesmo luns do accidente, e facelo sabendo —cando o seu estado llo permita— que volveu dunha viaxe da que ninguén máis na súa familia regresou.
Unha resposta sanitaria sen marxe de erro
O dispositivo despregado tralas alertas dá idea da magnitude do suceso. Antes do mediodía, o servizo de emerxencias xa recibira chamadas de particulares advertindo dunha saída de vía de gravidade considerable, con posibilidade de ocupantes atrapados dentro do vehículo. Ao lugar do impacto, no punto quilométrico 513 en dirección a Baamonde, desprazáronse efectivos sanitarios, axentes de tráfico e bombeiros do parque comarcal de Barreiros.
O 061 mobilizou cinco ambulancias —catro de soporte vital básico e unha de soporte avanzado—, sumou dous equipos de atención primaria desde o centro de saúde de Ribadeo e activou o helicóptero medicalizado con base en Santiago, que foi o encargado de trasladar ao mozo até Lugo. A pesar do esforzo asistencial, tres dos catro ocupantes non puideron ser salvados.
O pilar dun viaduto, outra vez no foco
As primeiras informacións apuntan a que o turismo circulou pola mediana antes de estrelarse frontalmente contra o pilar dun viaduto, nun tramo moi próximo ao desvío cara á praia de As Catedrais. As causas exactas seguen sen aclararse e corresponderalle á investigación de tráfico determinalas: velocidade, distracción, estado da vía ou unha avaría mecánica son hipóteses habituais neste tipo de saídas de vía, aínda que neste caso ningunha foi confirmada.
O que si resulta incuestionable é a violencia do impacto, quen de deixar o vehículo nas condicións descritas polos propios servizos de emerxencia e de provocar a extracción de polo menos unha das vítimas por parte dos bombeiros.
Preguntas que a comarca non pode deixar de facerse
Cantos pilares de viaduto na rede galega carecen de barreiras de contención homologadas fronte a impactos frontais? É suficiente a sinalización nos tramos de mediana ancha onde un vehículo pode invadir o sentido contrario? O suceso reabre un debate que adoita quedar enterrado baixo a inconcreción: as infraestruturas non matan soas, pero o seu deseño pode amplificar ou amortecer as consecuencias do erro humano.
A Mariña viviu nos últimos anos sinestros de especial crueza na súa rede viaria, e cada un deles deixa a mesma sensación de déjà vu: familias rotas en segundos, dispositivos sanitarios sobrecarregados e unha comarca que asiste, impotente, á cronificación dos seus puntos negros.
Un camiño de recuperación que apenas comeza
Para o mozo hospitalizado no Hula, o desenlace clínico das próximas horas e días será determinante. Os equipos de coidados intensivos traballan agora cun único obxectivo: que unha traxedia familiar non se converta tamén nunha traxedia individual.
Mentres tanto, pola autovía A-8 segue circulando a diario o tráfico polo mesmo tramo onde se cruzou o destino dunha familia enteira. Que a investigación aclarase que fallou —no vehículo, na vía ou na conduta— é o mínimo que merecen as vítimas e o máximo que pode pedir a memoria viaria dunha comarca que xa tivo que chorar demasiadas veces xunto ás súas estradas.
Con información de El Progreso.
