Unha muller de Tui deberá indemnizar á súa familia por baleirar a conta da súa irmá con discapacidade (64)

Durante os vindeiros tres anos, unha veciña de Tui terá que pagar 2.800 euros ao mes aos seus familiares. A razón: o baleirado da conta bancaria da súa irmá, persoa con discapacidade recoñecida. O caso, que remexeu á comunidade local, pon enriba da mesa a vulnerabilidade de quen depende doutros para a xestión do seu patrimonio e a importancia dos controis familiares e institucionais.

Un acordo que pon cifra ao dano

A resolución xudicial obriga á muller a aboar máis de 100.000 euros en total, distribuídos en cotas mensuais que deberán ingresar á familia prexudicada. Unha cifra que, aínda que elevada, trata de reparar o prexuízo causado a unha persoa especialmente vulnerable. Fontes xudiciais sosteñen que a sanción busca non só compensar o dano económico, senón tamén lanzar unha mensaxe de advertencia a quen xestiona bens alleos.

No centro do asunto aparece unha situación que, lamentablemente, non é illada. As familias con membros con discapacidade adoitan confiar a administración dos seus recursos a persoas achegadas, a miúdo sen mecanismos de control externo. Neste caso, a confianza familiar rompeuse cando se detectaron movementos inusuais na conta bancaria situada nunha entidade da comarca do Baixo Miño. Demasiado tarde para evitar o dano, pero suficiente para activar a maquinaria xudicial.

A realidade das tutelas e a supervisión

Ninguén ignora que a dependencia dunha persoa con discapacidade respecto ao seu entorno máis próximo pode ser tanto unha protección coma un risco. O certo é que, en Galicia, os casos de baleirado de contas por parte de titores ou familiares responsables afloraron con certa frecuencia nos últimos anos. Abonda con facer memoria: en Vigo, hai menos dun ano, unha situación similar rematou igualmente nos tribunais. As comarcas do sur da provincia non son alleas a estas realidades.

O sistema de tutela, supervisado en teoría por organismos xudiciais, adoece ás veces de falta de controis efectivos. Un responsable do sector social en Tui recoñece que os recursos públicos para seguimento son escasos e o papel das familias resulta determinante. “Non sempre hai mala fe, pero cando a hai, o dano é dobre”, explican desde unha asociación que traballa con persoas con discapacidade intelectual na zona do Miño.

Neste procedemento, a muller evitou o ingreso en prisión tras acadar un acordo económico coa súa familia. Unha saída que, a xuízo de expertos legais, non repara o dano emocional, pero si permite recuperar parte do patrimonio perdido. A cifra fala por si soa: 2.800 euros ao mes durante 36 meses. Difícil pensar que unha familia esqueza pronto esta situación, aínda que o diñeiro volva á conta.

O contexto: unha Galicia envellecida e dependente

Convén lembrar que Galicia é unha das comunidades co maior índice de envellecemento e dependencia do Estado. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística, preto dun 23% da poboación galega ten recoñecida algún tipo de discapacidade ou dependencia. O entorno familiar, a miúdo, actúa como rede de seguridade, pero tamén pode converterse nun punto feble se non existen controis ou supervisión de terceiros.

Hai apenas dúas semanas, a Xunta presentou en Santiago un plan para reforzar a vixilancia de titores legais e mellorar a formación de familiares responsables de persoas incapacitadas. Porén, a realidade en municipios pequenos, como Tui, é que o seguimento se complica e os recursos son limitados. Un traballador social da área resúmeo nunha frase: “Chegamos tarde moitas veces, e a confianza págase cara”.