Unha promesa para salvar unha casa que acabou custando 70.000 euros

Canto vale a esperanza de conservar o teito propio? Nos peores momentos dunha crise hipotecaria, a pregunta non é retórica: hai quen responderon coas súas aforros. A Fiscalía de Vigo pide agora cinco anos de prisión para dúas persoas que, segundo o escrito de acusación, capitalizaron precisamente esa angustia familiar en Tui, cobrando uns 70.000 euros a cambio dunha intermediación financeira que, segundo a acusación, nunca se materializou.

A orixe: unha débeda e unha poxa á vista

A trama arrinca en 2015. A filla dunha das familias afectadas recibe o contacto dos agora acusados, que lle presentan unha oferta difícil de rexeitar: negociar a débeda pendente, deter a poxa xudicial da vivenda e refinanciar o préstamo. Todo formalizado cun contrato de prestación de servizos que contemplaba un desembolso inicial de 8.500 euros e outro tanto adicional en concepto de comisión, condicionado a lograr o resultado prometido.

Para o Ministerio Fiscal, detrás desa fachada de asesoramento profesional había algo moi distinto: dúas persoas que actuaron «de común acordo» coa única finalidade de apoderarse dun beneficio patrimonial que non lles correspondía. A cualificación xurídica é contundente: delito continuado de estafa.

O patrón das solucións milagre

Este tipo de casos non é alleo aos anos da crise inmobiliaria e as súas secuelas. Cando unha familia enfrontase á perda da súa vivenda, abondan intermediarios que prometen frear procedementos xudiciais, renegociar débedas imposibles ou conseguir refinanciacións «exclusivas». O guión adoita ser similar: contrato formal, pagos por adiantado e resultados que nunca chegan.

A cifra que se manexa neste caso —uns 70.000 euros— supera con moito os pagos previstos no contrato inicial, o que suxire, segundo a acusación, unha sucesión de entregas de diñeiro sostida no tempo. De aí precisamente a cualificación de «continuada»: non un feito illado, senón unha conduta reiterada.

O que se xoga no xuízo

A petición de cinco anos de prisión sitúa o caso nun terreo serio. A Audiencia Provincial de Pontevedra será a chamada a valorar se existiu engano suficiente e prexuízo económico, elementos esenciais da estafa. Para a familia afectada, o proceso representa tamén unha posibilidade de recuperar polo menos parte do perdido, aínda que o dano de quen afronta un procedemento de execución hipotecaria e ademais ve esfumarse os seus aforros difícilmente se repara só cunha condena.

O caso deixa unha advertencia evidente para o interese público: ante ofertas de «salvar» unha vivenda poxable mediante pagos por adiantado a intermediarios sen respaldo, a prudencia e a asesoría independente son a mellor defensa. O desenlace xudicial dirá se a confianza depositada en Tui fai unha década foi, como sostén a Fiscalía, unha trampa custosa.