Os últimos acontecementos relacionados con psicóloga alerta: «celebracións como Halloween xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos vindeiros meses.

Os detalles que foron xurdindo revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Un ano máis, preparámonos para celebrar o Halloween, a noite máis «terrorífica do ano» e unha das máis agardadas polos máis pequenos. Esta cita, cuxa orixe se remonta a tradicións celtas e que servía para marcar o final da colleita, hoxe en día é unha das festas máis populares do calendario. Cidades de toda España énchense de nenos (e tamén maiores) disfrazados, xogando ao «truco ou trato» ou facendo maratóns de películas de medo. Pero, inflúen este tipo de rituais na forma en que os nenos afrontan os seus medos? Si, e de feito, é un tema que os pais deberían ter en conta, advirte Tania Ruiz, terapeuta e directora do Centro Anda CONMiGO de Valdemoro. De feito, ao xuízo desta especialista, «celebracións como Halloween poden ter un dobre efecto, dependendo de como se vivan na casa e da idade do neno». Cales serían, ao seu xuízo, os dous efectos que pode causar esta festa nos nenos? Poden ocorrer dúas cousas. Por unha banda, cando se plantexan desde o xogo e o humor, poden ser unha oportunidade marabillosa para desensibilizar o medo, é dicir, para enfrontarse ao que asusta nun entorno controlado e divertido. Disfrazarse de algo «temible», acender unha lanterna na escuridade ou rir dun fantasma de mentira axuda ao neno a reinterpretar o que lle dá medo: pasa de ser unha ameaza a ser algo co que pode xogar. Porén, se a exposición é demasiado intensa (imaxes violentas, películas de medo, sustos inesperados ou contidos de redes non axeitados á súa idade), o efecto pode ser o contrario: aumentar a ansiedade ou provocar pesadelos. Por iso sempre recomendamos ás familias adaptar o Halloween á idade emocional do neno. Non todos desfrutan do mesmo tipo de estímulo. O ideal é convertelo nunha experiencia lúdica, onde o neno teña control, poida anticipar o que vai pasar e, sobre todo, se sinta seguro. Así, o medo transfórmase nunha experiencia de xogo compartido, non en algo que o desborde. En calquera caso, por que o medo é tan común na infancia? É necesario para o desenvolvemento? O medo é unha resposta adaptativa: axuda ao cerebro a detectar e evitar perigos. Na infancia, o sistema de ameaza aínda está en desenvolvemento (prevalencia da amígdala fronte á cortiza prefrontal), por iso aparecen medos típicos por etapas (p. ex., separación en 1–3 anos, escuridade/monstros en 4–7, avaliación social en preadolescencia). A maioría son transitorios e van modulándose coa maduración e a aprendizaxe. Sentir medo si é necesario: adestra ao neno a identificar sinais, pedir axuda e practicar estratexias de afrontamento. Pero, cando un medo infantil pasa de ser algo normal a un signo de alerta? Cando o medo interfire de forma mantida (referímonos a máis de 4 semanas) co sono, a asistencia escolar, as relacións ou o xogo; cando provoca evitación intensa (non entrar só no seu cuarto, non durmir sen luz, non ir a excursións); ou cando se acompaña de síntomas somáticos frecuentes (dor de barriga, dor de cabeza, mareos) e os pais senten que hai unha afectación na vida arredor do medo. Tamén se aparecen pesadelos recorrentes con impacto na actividade diaria. Os problemas de ansiedade en nenos adoitan ir da man de dificultades de sono e concentración, polo que convén intervir cedo. Cando se presentan estes casos, que ferramentas poden utilizar os pais para axudar aos seus fillos a xestionalo? O primeiro que debemos lembrar é que o medo non é algo negativo. De feito, é unha emoción necesaria. Protéxenos, avísanos dos perigos e forma parte da aprendizaxe emocional de calquera neno. O que ocorre é que ás veces, cando os nosos fillos senten medo, os adultos tamén nos asustamos e queremos que deixe de pasar rápido. Entón dicímoslles: «non chores», «non pasa nada», «non teñas medo»… e sen querer, estamos a dicirlles que sentir medo está mal. O significativo é validar esa emoción, é dicir, facerlle entender ao neno que o que sente ten sentido. Podemos dicir algo tan sinxelo como «vexo que te asustaches. É normal, ás veces os ruídos fortes tamén me sorprenden.» Cando facemos isto, o neno percibe que a súa emoción é comprendida e segura, e iso axúdao a calmarse. Como se pode axudar aos máis pequenos a afrontar os medos? Nós traballamos desde unha premisa moi clara: o medo non se elimina, acompáñase e apréndese a manexar. Por iso, cando un neno chega con medos (a durmir só, á escuridade, a separarse dos pais, aos ruídos ou mesmo a falar en público), o primeiro que facemos é escoitar e entender que hai detrás dese medo. A miúdo, o medo non está tanto na situación, senón na sensación de non ter control. O noso papel é axudarlle a recuperar esa sensación de seguridade pouco a pouco. Na práctica, utilizamos o xogo, os contos, a dramatización e a expresión emocional como ferramentas naturais para traballar o medo. Por exemplo, a través do xogo simbólico, os nenos poden representar aquilo que lles asusta (un monstro, unha treboada, unha separación) e transformar esa experiencia desde un lugar seguro. Así mesmo, involucramos sempre ás familias, porque o proceso non remata na sesión. Ensinamos aos pais a acompañar na casa sen sobreprotexer, a validar a emoción e a celebrar os pequenos logros. O noso obxectivo non é que o medo desapareza dun día para outro, senón que o neno aprenda que pode xestionalo, que é capaz de sentir medo e seguir adiante. O medo adoita aparecer de noite… Que estratexias funcionan mellor para reducir a ansiedade ou os pesadelos? Os pesadelos e a ansiedade nocturna son manifestacións moi comúns do medo infantil, sobre todo cando hai cansazo, estrés ou sobreestimulación antes de durmir. O máis eficaz, segundo a evidencia actual, non son as solucións rápidas, senón as rutinas constantes e o acompañamento tranquilo. Unha das estratexias máis potentes é crear un ritual de calma antes de deitarse: unha secuencia repetida que o cerebro asocie con seguridade. Por exemplo, un baño tépedo, luces suaves, un conto tranquilo e uns minutos de conversa relaxada. Iso dálle ao neno unha estrutura previsible que reduce a activación do sistema nervioso. Tamén é moi útil falar do medo ou do pesadelo á mañá seguinte, cando o neno xa está tranquilo. Podemos axudarlle a reconstruír o soño cun final diferente, máis seguro ou mesmo divertido. Esta técnica chámase imagery rescripting, e está moi validada cientificamente: ao reimaxinar a historia en positivo, o cerebro aprende que ten control sobre esa experiencia. E, por suposto, evitar pantallas e contidos de medo antes de durmir. Os dispositivos e as luces intensas activan o sistema de alerta e dificultan o descanso. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sobre o tema.

É importante salientar que este tipo de situacións non ocorren no baleiro. Os antecedentes históricos e o contexto socioeconómico actual xogan un papel fundamental na comprensión completa destes eventos. Expertos na materia sinalaron que a converxencia de múltiples factores creou as condicións propicias para o desenvolvemento actual dos acontecementos.

Desde diferentes sectores alzáronse voces que ofrecen perspectivas variadas sobre o tema. Mentres algúns analistas manteñen unha visión optimista sobre as posibles resolucións, outros advirten sobre os desafíos que poderían xurdir a curto e medio prazo. Esta diversidade de opinións reflicte a complexidade inherente á situación.

Impacto en Galicia
Para Galicia, estas novas representan tanto oportunidades como desafíos. A economía rexional, baseada en sectores como a pesca, a industria naval e o turismo, podería verse afectada de diversas maneiras. Os empresarios galegos xa están a avaliar as posibles implicacións para as súas operacións e estratexias futuras.

Análise en Profundidade
Un exame detallado da situación revela múltiples capas de complexidade que merecen consideración. Os expertos consultados identificaron cando menos tres dimensións clave que deben terse en conta ao avaliar estes desenvolvementos.

En primeiro lugar, a dimensión económica non pode ser ignorada. Os mercados reaccionaron cunha mestura de cautela e expectativa, reflectindo a incerteza inherente á situación actual. Os indicadores económicos suxiren que poderiamos estar ante un período de axustes significativos.

En segundo lugar, o aspecto social presenta os seus propios desafíos e oportunidades. A cidadanía demostrou un nivel de implicación sen precedentes, participando activamente no debate público a través de diversos canais. Esta participación cidadá é vista por moitos como un signo positivo da vitalidade democrática.

Finalmente, a dimensión institucional require especial atención. As organizacións e entidades implicadas están a traballar para coordinar as súas respostas e garantir que se manteña a estabilidade necesaria para navegar estes tempos complexos.

Perspectivas Futuras
Ollando cara adiante, é evidente que os vindeiros meses serán cruciais para determinar o curso dos acontecementos. Os observadores coinciden en que estamos nun momento decisivo que podería definir tendencias a longo prazo.

A capacidade de adaptación e a flexibilidade serán elementos clave para navegar con éxito os desafíos que se aveciñan. Tanto as institucións como a cidadanía deberán manter unha actitude proactiva e estar preparadas para responder a desenvolvementos inesperados.

En última instancia, o resultado dependerá da capacidade colectiva para traballar cara a solucións construtivas que beneficien ao conxunto da sociedade. O diálogo, a cooperación e o compromiso co ben común serán fundamentais neste proceso.