Vigo despraza ás persoas sen fogar da nave de Pescanova á beirarrúa

A vella nave de Pescanova en Jacinto Benavente, refuxio improvisado durante meses para decenas de persoas sen fogar, quedou baleira. A intervención policial desta semana obrigou a quen alí durmía a buscar acubillo na beirarrúa de enfronte. Un desaloxo anunciado e executado que, segundo denuncian os afectados, non foi acompañado de alternativas dignas.

O final dun refuxio improvisado

Xa ninguén repara na mole industrial que foi símbolo do pulso mariñeiro vigués. Entre paredes desconchadas e teitos a piques de caer, a nave abandonada na rúa Jacinto Benavente deixara de ser noticia. Ata agora. Tras meses de ocupación silenciosa por persoas sen vivenda —algunhas chegadas tras o peche doutros albergues ou tras perder empregos precarios—, a nave foi finalmente desaloxada. O operativo policial, discreto pero efectivo, non deixou marxe para a negociación. Eran pouco máis das nove da mañá cando os axentes, acompañados de persoal municipal, pediron aos ocupantes que saísen co posto.

O certo é que moitos deles apenas puideron recoller mantas, mochilas e algunha bolsa de comida. Abondaba con mirar a beirarrúa do outro lado da rúa para ver o resultado: un grupo de persoas, sentadas sobre cartóns, trataba de organizar as súas pertenzas mentres o tráfico seguía o seu curso. Un alto cargo municipal explicou que o estado do edificio supoñía un risco inasumible, tanto para os propios ocupantes como para a veciñanza. “Ofrecéronse recursos sociais”, insisten dende o Concello. Pero os desaloxados négano. “Non hai sitio para todos nos albergues”, lamentaba unha das afectadas, mentres outros asentían en silencio.

Unha resposta social insuficiente

Difícil atopar en Vigo unha resposta axeitada para quen queda fóra do sistema. Abonda con repasar os datos oficiais para comprobar que o número de prazas en albergues municipais e concertados segue a ser insuficiente. As listas de agarda alónganse, sobre todo no inverno. O peche da nave de Pescanova —un espazo que, malia a súa precariedade, servía de refuxio a medio cento de persoas, segundo fontes próximas aos servizos sociais— agrava a situación.

Nos últimos anos, o Concello impulsou campañas puntuais de aloxamento de urxencia, sobre todo nas vagas de frío, pero a realidade demostra que non hai colchón suficiente. A crise económica, o encarecemento dos alugueiros e a falta de emprego estable seguen expulsando a moitos veciños á rúa. Non é un dato menor: segundo o Instituto Nacional de Estatística, en 2023 máis de 400 persoas utilizaron recursos de aloxamento de emerxencia en Vigo. E esa cifra só recolle as derivacións formais, non a quen sobrevive en naves, caixeiros ou portais.

“Ofrecen unha noite, pero logo quedas igual”, explica un dos desaloxados, que prefire non dar o seu nome. O seu relato non é novo. Xa en 2022, varios colectivos sociais alertaron de que a cidade carece dunha rede estable de aloxamento transitorio. Demasiado tempo. A beirarrúa de enfronte, onde agora dormen os expulsados de Jacinto Benavente, converteuse en símbolo involuntario dese fracaso.

Contexto local: a outra cara do Vigo moderno

Poucas veces a modernización urbana avanza da man dos máis vulnerables. Quen pasea hoxe pola zona do Areal, coas súas novas oficinas e cafeterías, dificilmente imaxina que a escasos metros persiste a crúa realidade da exclusión. A nave de Pescanova levaba anos no limbo: nin reforma, nin demolición, nin uso social. Só abandono. En 2019 o Concello anunciou plans para o solar, pero o calendario foise adiando. Mentres, a nave encheuse de colchóns, mantas e vidas en pausa.