As mariscadoras e mariscadores da ría de Pontevedra afrontan un escenario duro: tras un inverno especialmente complicado, traballan a diario para sacar adiante as súas faenas, aínda que as cotas actuais seguen en mínimos históricos. O sector, vital para a economía e a identidade da comarca, enfróntase a unha combinación de factores adversos que ameaza con deixar no aire a subsistencia de moitas familias.
A situación non é nova, pero agravouse tras meses de choivas, temporais e restricións pola mala calidade da auga. Os datos oficiais reflicten unha realidade incontestable: a ría apenas produce unha fracción do marisco que xeraba hai unha década. Quen camiña estes días polo paseo de Lourido ou de Combarro veno claro. A ría bulle menos de vida e actividade.
Un inverno especialmente duro para o sector
Poucas veces se lembra un inverno tan adverso nas zonas marisqueiras de Pontevedra. As choivas torrenciais, unidas aos frecuentes temporais que azoutaron a costa galega desde xaneiro, complicaron as saídas ao mar e reduciron os días hábiles para faenar. A isto sumáronse peches sanitarios pola presenza de toxinas ou episodios de contaminación puntual, que impediron a recollida durante semanas enteiras. “A ría dálle, pero tamén lle quita”, recoñece un mariscador veterano da zona.
A consecuencia directa salta á vista: as cotas autorizadas pola confraría de Pontevedra recortáronse ata cifras que, segundo fontes do sector, apenas permiten cubrir os gastos de desprazamento e permisos. As mariscadoras de Poio, por exemplo, tiveron que adaptarse a cupos diarios moito máis baixos do habitual, en ocasións sen chegar aos dous quilos por persoa e xornada. A cifra fala por si soa.
Non é menor o dato de que, nalgunhas xornadas, a actividade limitouse á extracción de especies menos cotizadas, como a xapónica, ante a escaseza de ameixa fina e babosa. O marisco galego, emblema de calidade, agora escasea nos mercados da comarca e a ría apenas logra manter a súa reputación en feiras e restaurantes.
Impacto económico e social na comarca
A ría de Pontevedra non é só paisaxe. É, para centos de familias, o sustento principal. Abonda con mirar os datos que manexan as confrarías: en concellos como Marín, Poio ou Pontevedra, o marisqueo xera emprego directo e indirecto para ducias de fogares. Un alto cargo municipal advirte que a prolongada crise de capturas pode ter efectos en cadea sobre o pequeno comercio, as conserveiras e a hostalaría local.
Demasiado tempo levan os profesionais do mar denunciando a precariedade da situación. As axudas públicas, aínda que necesarias, resultan insuficientes para compensar a caída de ingresos. Fontes xudiciais consultadas lembran que o sector xa arrastraba problemas estruturais antes deste inverno, cun descenso progresivo dos recursos e unha competencia feroz de produtos importados.
Convén lembrar que a ría de Pontevedra foi historicamente unha das máis produtivas de Galicia, xunto coas de Arousa e Vigo. Hoxe, porén, a diferenza é palpable. Mentres na Illa de Arousa se recuperan lentamente os bancos de ameixa, en Pontevedra a recuperación parece moito máis afastada. Os datos da Consellería do Mar apuntan a unha redución do 60 % nas capturas respecto de 2015. Ninguén na lonxa se atreve a prognosticar cando volverán os tempos de bonanza.
Factores ambientais e retos pendentes
Por que a ría de Pontevedra atravesa este bache? Hai consenso en que as causas son múltiples. O cambio climático alterou os ciclos de choivas e temperaturas, afectando á reprodución e supervivencia do marisco autóctono. Ademais, a presión urbanística nas inmediacións, especialmente na zona de Sanxenxo e Poio, incrementou a escorrentía e a carga de contaminantes.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.