Vigo presume de modelo turístico: éxito de sol a sol e todo o ano (62)

Poucas veces unha cidade galega conseguiu consolidar unha imaxe tan atractiva para o turismo como Vigo. A urbe olívica, que nos últimos anos experimentou un salto notable na súa afluencia de visitantes, reivindica agora o traballo de quen fixeron posible que o turismo funcione os 365 días do ano. Dende as luces de Nadal ata o bulicio de Samil en agosto, o modelo vigués semella ter atopado a fórmula para non depender só da tempada estival. E a cidade quere poñer en valor ese logro colectivo.

Non é menor o dato: os responsables municipais insisten na importancia dos artífices deste modelo, que vai máis alá de campañas puntuais e aposta por unha oferta variada, continua e pensada para todos os públicos. Vigo, capital industrial e portuaria, reinventouse con éxito como destino turístico en calquera mes. Un fenómeno que moitos en Galicia observan con interese e, máis dunha vez, con certa envexa.

Da estacionalidade á constancia turística

Quen lembre o Vigo de hai dúas décadas dificilmente o recoñecería na actualidade. Durante anos, a cidade foi considerada un lugar de paso ou, como moito, un destino para o verán. Porén, a tendencia deuse a volta por completo. Abonda con pasear en pleno xaneiro pola rúa Príncipe ou achegarse á zona do porto para comprobar que o fluxo de visitantes apenas decae.

Un alto cargo municipal sinala que o segredo está en ter roto a estacionalidade. As campañas de Nadal, co seu espectáculo de luces —que xa deron a volta a España—, son só a punta do iceberg. O calendario cultural, os eventos deportivos, a gastronomía e a aposta polo turismo familiar fixeron o resto. E non semella casualidade que outros concellos galegos estean tomando nota deste enfoque.

Aí está a clave: se ben a cidade costeira segue aproveitando o tirón do verán e das súas praias, conseguiu que os hoteis e restaurantes manteñan ocupacións dignas mesmo nos meses tradicionalmente frouxos. Segundo fontes do sector turístico, a ocupación hoteleira rozou o 90% nalgúns fins de semana de inverno, unha cifra que fala por si soa nunha cidade do Atlántico.

O traballo silencioso dos artífices

Detrás deste éxito non hai un só rostro. Nin unha soa institución. O mérito é compartido e ten moitos nomes —aínda que aquí non os citaremos—. Dende as asociacións de comerciantes do Casco Vello ata os responsables dos museos e os organizadores de eventos deportivos, o modelo vigués foi posible grazas a unha coordinación pouco habitual e, sobre todo, a unha visión de cidade a longo prazo.

Cómpre lembrar que o investimento público, por exemplo na renovación de rúas céntricas como Policarpo Sanz ou na peonalización de zonas clave, foi determinante. Pero tamén o foi o pulo privado: os hostaleiros, os guías turísticos, os emprendedores que apostaron por abrir novos negocios en barrios antes esquecidos. Unha fonte da administración local subliña que o motor principal foi a colaboración constante e a capacidade de anticiparse ás demandas do novo turismo urbano.

A oferta de lecer e cultura, dende festivais de música ata feiras gastronómicas, multiplicouse nos últimos anos. Non hai semana sen un motivo para achegarse a Vigo. E se hai pouco foi un congreso internacional en Beiramar, mañá será unha ruta de sendeirismo por O Castro ou unha exposición no MARCO. Demasiado tempo ancorados no tópico de cidade industrial e gris.