Na Comunitat Valenciana, mozos de diferentes idades recorren a solucións forzadas —vivir na casa familiar, compartir piso ou buscar aloxamento na periferia e no interior— ante unha escalada de prezos que dificulta o acceso a unha vivenda propia. Os datos oficiais sinalan que a vivenda é o principal problema en España para o 42,8 % da poboación e que o 87 % dos mozos comparte vivenda para reducir custos, un reflexo da presión que está a sufrir o mercado en marzo de 2026.
O fenómeno apréciase con crudeza en València, onde máis do 90 % dos anuncios de aluguer en portais inmobiliarios superan os 1.000 euros mensuais, e o prezo medio por metro cadrado alcanzou os 1.919 euros segundo o Colexio de Rexistradores. Ao mesmo tempo, o salario medio na rexión ronda os 1.739 euros netos, unha fenda que impide aforrar o suficiente para afrontar unha entrada hipotecaria. Estes desequilibrios explican por que só un de cada dez compradores en 2025 tiña entre 18 e 30 anos, segundo o Consello Xeral do Notariado.
Detrás desas cifras hai historias persoais que ilustran a dificultade de planificar unha vida independente. Sara Peña, de 33 anos, docente interina en Alacant, comparte un piso que herdou co seu irmán en Paterna; a súa situación permítelle certa estabilidade, pero non a suficiente para adquirir outra vivenda. Pola súa banda, Nerea Fernández, de 25 anos e natural de Benetússer, mantén traballo fixo e optou por seguir vivindo cos seus pais para aforrar, consciente de que unha entrada hipotecaria se lle antoxa inalcanzable a curto prazo.
Para moitos mozos valencianos a opción do aluguer converteuse en sinónimo de precariedade financeira. A necesidade de repartir gastos impulsou a convivencia en pisos compartidos máis aló da etapa universitaria, mentres que outros avalían mudarse a municipios da periferia ou ao interior da península en busca de prezos máis manexables. Estas decisións non só alteran proxectos persoais, senón que condicionan tamén a dinámica laboral e familiar: aceptar un emprego por debaixo do mercado ou renunciar a traballar preto da cidade convértese nun custo asumido para poder vivir.
As consecuencias sociais son amplas. A tendencia a prolongar a dependencia económica da familia atrasa a emancipación, adía decisións como formar parella ou ter fillos e dispara a sensación de desigualdade interxeracional. Os millennials e as xeracións posteriores enfrontanse a un mercado moi distinto ao que coñeceron os seus proxenitores, cando os salarios e o acceso á vivenda ofrecían unha senda máis clara cara á independencia económica e residencial.
As autoridades e os axentes do sector remarcan a necesidade de medidas estruturais para corrixir os desequilibrios: máis oferta de vivenda asequible, incentivos fiscais para o aluguer asequible e políticas de rehabilitación urbana que faciliten alternativas en contornos xa consolidados. Con todo, as solucións requiren tempo e coordinación entre administracións, algo que choca coa urxencia que viven quen hoxe non pode permitirse un aluguer digno nin acumular aforros suficientes para comprar.
Neste contexto, a mobilidade interna consolidouse como unha saída práctica para algúns. Mudarse a municipios do interior ou á periferia permite reducir o custo do aluguer ou da compra, aínda que a cambio conleva desprazamentos, maiores tempos de viaxe e, nalgúns casos, perda de oportunidades laborais mellor remuneradas nos grandes núcleos urbanos. Para quen pode teletraballar, a alternativa resulta máis viable; para outros, supón un trueque entre salario e calidade de vida.
O diagnóstico público coincide en que a vivenda pasou a ser un factor determinante do benestar e da cohesión social. Mient
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.