Greta Alonso volve ao foco editorial coa súa terceira novela, «O asasino do inverno», publicada por Planeta, nunha reaparición tardía pero contundente que o sector recibiu como un redescubrimento. A autora, enxeñeira química e tamén psicóloga, falou por teléfono coa prensa esta semana e explicou que a súa traxectoria ata agora estivo marcada polo anonimato e por un temor á exposición pública que agora vai superando. O lanzamento, en marzo de 2026, reavivou o interese por un tipo de thriller que mestura raíces do noir clásico cun tratamento propio e pausado. A novela sitúase na crecente escena do crime literario en España e chega nun momento en que o xénero goza de notable popularidade.
Alonso, que xa asinou dous títulos antes de abrirse ao gran público, recoñece que escribir non foi para ela unha carreira de fondo con calendarios e compromisos, senón un exercicio que mantén a modo de pracer persoal. Fontes achegadas á autora confirman que a presión editorial lle resultaba axobiante, motivo polo que preferiu permanecer á marxe ata sentirse preparada para dar o paso. Na súa conversación cos medios percíbese a mestura de humildade e prudencia de quen teme que a notoriedade prexudique o seu proceso creativo. Esa distancia, con todo, non minguou a calidade dos seus relatos, segundo a crítica que xa comezou a comentar o seu último libro.
O tratamento do thriller que propón Alonso afástase tanto do «cozy crime» como da violencia explícita dalgúns bestsellers contemporáneos: a súa escrita combina precisión técnica —posiblemente alimentada pola súa formación científica— cunha ollada psicolóxica sobre culpabilidade e memoria. Os pasaxes máis celebrados ata agora son aqueles que constrúen atmosferas frías e húmidas, con un protagonismo destacado da paisaxe como elemento narrativo. Esa preferencia por climas sombíos conxuga cunha tradición xa asentada no norte peninsular, onde as localizacións costeiras e os vales brumosos foron escenario habitual do noir en español. Críticos e lectores subliñaron a orixinalidade do seu enfoque a pesar da abondanza de títulos que aparecen cada ano no mercado.
A aparición de Alonso destaca ademais nun panorama no que autores consagrados seguen marcando referentes. Desde a figura inescusable de Manuel Vázquez Montalbán ata as novas fornadas do thriller ibérico, hai unha conversa constante entre o clásico e o contemporáneo. Autoras como María Oruña ou Dolores Redondo popularizaron a xeografía e o clima como ingredientes esenciais do suspense, mentres que outros narradores importaron técnicas e tons do noir anglosaxón ou nórdico. Neste cruzamento de influencias, Alonso atopou a súa voz ao apostar por unha narración que prioriza a tensión psicolóxica sobre a espectacularidade policial.
A autora admite que a súa infancia, marcada por problemas de audición, a levou a refuxiarse na lectura e na escrita, un dato que ela mesma relaciona coa súa necesidade de silencio e concentración para construír historias. Contou así mesmo que non concibe traballar baixo prazos ríxidos, unha postura que explica en parte por que o seu despegue público foi paulatino. Editores que coñecen a súa obra sinalan que ese ritmo lle permitiu pulir relatos e centrarse na consistencia do ton máis que na rapidez productiva. Para os responsables da súa editorial, a aposta agora é combinar a visibilidade co respecto ao proceso creativo que a autora reclama.
A promoción do libro realizarase sen grandes aparatos e cun calendario que pretende respectar os ritmos persoais da escritora, segundo explicaron desde Planeta. O sector editorial, en calquera caso, observa con interese a reacción do mercado: os lectores de novela negra amosaron nos últimos anos un apetito sólido por propostas que rompan con fórmulas previsibles
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.