Historia dun pantalán efémero: Lugo retira a plataforma de Os Robles por orde de Hidrográfica

O río Miño volveu converterse estes días no refuxio improvisado de centos de lucenses que buscan alivio ante as temperaturas propias do verán galego. Coa cidade ardendo baixo un sol que non perdona, as beiras do cauce urbano e as súas inmediacións énchense de toallas, sombreiras e corpos buscando frescor onde poden. Con todo, a presión sobre o contorno fluvial está a xerar tensións que este luns quedaron patentes co desmontaxe do pantalán instalado na zona de Os Robles.

Unha estrutura con todos os papeis, pero con data de caducidade

Poucas veces un pantalán xera tantos titulares en tan poucos días. A plataforma flotante fora colocada a semana pasada pola Federación de Piragüismo con motivo do campionato de barco dragón celebrado a fin de semana, un evento que congrega cada ano a numerosos participantes e espectadores ao longo do cauce. O Concello achegou o material —o mesmo que fora adquirido no seu día para aquel proxecto de piscinas flotantes que os gobernos socialistas municipais tentaron poñer en marcha— e a federación deportiva encargouse de tramitar os permisos correspondentes.

Cómpre recordar que a estrutura contaba con todas as autorizacións necesarias. Por un lado, o permiso medioambiental da Xunta de Galicia. Por outro, a autorización de ocupación do dominio público hidráulico emitida pola Confederación Hidrográfica do Miño-Sil. Isto é, ningún papel estaba fóra de lugar. E, con todo, este luns os operarios municipais xa estaban traballando no desmontaxe. A razón? A propia Confederación Hidrográfica tería solicitado a súa retirada unha vez concluíse a competición.

A ninguén se lle escapa que a rixidez burocrática convive mal coa realidade dunha cidade que anhela aproveitar o seu río. O Miño, que cruza Lugo de lado a lado e que tantos esforzos custou limpar e recuperar nas últimas décadas, segue sendo un recurso infrautilizado en termos de baño e recreo. O caso do pantalán é sintomático: instálase con permisos para un evento concreto e retírase cando o evento remata, aínda que centos de xoves o teñan descubierto como o trampolín perfecto de verán.

O atractivo perigoso de lanzarse ao Miño

Porque aí está a outra cara da moeda. Durante a fin de semana, a plataforma de Os Robles converteuse nun imán para os bañistas máis novos, que atopaban nela o punto idóneo para zambullirse nas augas do Miño. A dificultade xurdía á hora de saír. Nin escaleiras nin ramplas. Quen se tiraba á auga despois tiña que ingeniárselas coa sola forza dos brazos para volver subir á plataforma. Un detalle que non amilanou aos máis atrevidos, pero que evidencia a falta de planificación de espazos de baño seguros no tramo urbano e periurbano.

Difícil imaxinar outra cidade de tamaño similar que, tendo un río como o Miño á súa disposición, ofreza tan poucas opcións de baño regulado. O contorno do antigo restaurante O Muíño e a escala de peixes construída no caneiro consolidáronse de facto como zonas de baño espontáneas. A xente vai, báñase, fai a súa vida. O que non hai son servizos de vixilancia, salvavidas nin as mínimas condicións de seguridade que si existen en praias fluviais doutras comarcas galegas, desde as Ribeiras do Sil ata A Fervenza do Toxa.

Non é menor o dato de que As Caldas do Miño, ese espazo termal tan ligado á identidade da cidade, permaneza á espera da reposición do cloro para poder reabrir as súas portas ao público. Mentres tanto, os cidadáns tiran pola vía rápida: búscanse o seu recuncho na beira e lánzanse á auga coa mesma naturalidade coa que o facían os seus avós hai medio século. A diferenza é que agora o río está máis limpo e máis transitado, pero non por iso máis seguro.

Únete a la conversación

Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.

Crear cuenta gratis Ya tengo cuenta →