Infantil e Educación Física: as prazas de oposición máis cobizadas

A competencia por un posto fixo como docente en Galicia nunca foi sinxela, pero este ano a pugna recruouse en dúas especialidades moi concretas. As prazas para mestre de Infantil e profesor de Educación Física en secundaria convertéronse nas máis disputadas nas vindeiras oposicións, con cifras de aspirantes que superan con creces a media habitual. Quen pensaba que a estabilidade laboral na educación era só cuestión de méritos, axiña decatarase de que tamén é, máis ca nunca, unha carreira de fondo.

Abonda con botar unha ollada aos listados provisionais publicados pola administración educativa para comprobar que a demanda nestas especialidades multiplica a oferta. Non é un dato menor: centos de galegos e galegas prepáranse durante meses, a miúdo compatibilizando traballos precarios ou substitucións, coa esperanza de facerse cunha das prazas tan cobizadas. A presión nótase nas academias, nos foros e, sobre todo, na vida diaria de quen aspira a entrar pola porta grande do funcionariado docente.

Unhas cifras que poñen a proba a vocación

No caso de mestre de Infantil, a proporción entre prazas convocadas e persoas inscritas fala por si soa. Por cada posto fixo, a competencia pode superar amplamente o centenar de candidatos. O certo é que a vocación segue sendo o motor principal, pero a realidade económica de Galicia tamén empurra a moitos mozos, e non tan mozos, a apostar pola estabilidade do emprego público. Un responsable sindical do sector educativo resúmeo sen rodeos: «Ninguén quere pasar anos encadeando contratos de días ou semanas».

Educación Física en secundaria tampouco queda atrás. A pesar de que nos últimos anos se ampliaron os contidos e a importancia desta materia, o número de prazas segue a ser limitado. Cómpre lembrar que en concellos do interior, como Verín ou Lalín, a figura do profesor de Educación Física é clave para dinamizar a vida dos institutos, pero a oferta de emprego público non medra ao mesmo ritmo que a demanda.

Demasiado tempo levan os aspirantes adaptándose a cambios de temario, a probas prácticas con requisitos moi específicos e a un sistema de méritos que, segundo fontes consultadas, non sempre premia a experiencia acumulada no ensino privado ou en centros rurais. Moitos lembran que hai apenas dous anos a situación era similar, pero a pandemia e os recortes agravaron a fenda entre aspirantes e prazas.

Preparación a contrarreloxo e nervios en aumento

Mentres tanto, proliferan as academias de preparación en cidades como Santiago, Vigo ou A Coruña. As aulas, cheas ata a bandeira, son un termómetro do nerviosismo que acompaña as semanas previas aos exames. Un preparador con décadas de experiencia cóntao así: «A presión é enorme, e o peor é que ninguén sabe seguro como puntuarán os tribunais este ano».

En barrios como Os Mallos, na Coruña, os carteis que anuncian cursos exprés para opositores vense en cada esquina. Non semella casualidade que mesmo quen xa traballa como interino dedique as súas tardes e fins de semana a repasar lexislación, programacións e supostos prácticos. O medo a quedar fóra, a pesar dos anos de experiencia, planea sobre todo o colectivo.

A administración autonómica, pola súa banda, insiste en que o procedemento é transparente e que o obxectivo é mellorar a calidade educativa. Porén, voces críticas lembran que a inestabilidade laboral no sector público disparouse. Hai quen leva máis dunha década encadeando substitucións sen lograr praza fixa. Demasiado tempo, insisten.