Nunha carta ao director publicada o 12 de marzo de 2026 en La Región, o veciño de Ribadavia Xián Antón Lorenzo Rodríguez advirte de que o optimismo posterior á Guerra Fría sobre a extensión global da democracia liberal deu paso a unha época de incerteza, alimentada por intervencións militares, dobre vara de medir e a erosión da legalidade internacional. O autor sitúa o punto de inflexión tras os atentados do 11 de setembro de 2001 e critica as políticas que, na súa opinión, contradiron os valores proclamados por Occidente. A carta esixe un balance crítico sobre as consecuencias humanitarias e políticas desas decisións. A mensaxe, aínda que asinada dende Galicia, reclama unha reflexión de alcance internacional.
O texto lembra a confianza dos anos noventa no chamado “fin da historia” formulado por Francis Fukuyama e en teorías como a da paz democrática, que prometían que a expansión de réximes liberais reduciría os conflitos entre Estados. Durante esa década multiplicáronse as transicións políticas e consolidouse un orde multilateral apoiado en institucións como a ONU, o que alimentou a expectativa dunha nova etapa máis estable. Non obstante, o autor sostén que esa fiestra de oportunidade para consolidar dereitos humanos e legalidade non se chegou a aproveitar plenamente. A ilusión optimista, asegura, foi desvanecéndose a medida que a praxe política non se axustaba ao discurso.
Segundo a misiva, os atentados do 11-S marcaron a apertura dun periodo distinto cando a Administración de George W. Bush lanzou a chamada guerra contra o terrorismo, que incluíu invasións en Afganistán e Iraq. Esas intervencións, apunta o autor, non conduciron a procesos sostibles de democratización e, polo contrario, desataron dinámicas de violencia e inestabilidade. A carta cita estimacións que falan de preto de 900.000 mortes directas e de millóns de falecementos indirectos vinculados a eses conflitos, e subliña que o caos propiciou a aparición de grupos xihadistas como ISIS. O balance humanitario e xeopolítico, conclúe, foi profundamente negativo.
O autor traslada a crítica a episodios máis recentes: a resposta occidental ante a ofensiva israelí na franxa de Gaza, co respaldo explícito de Estados Unidos e a tolerancia de varios gobernos europeos, choca co discurso sobre dereitos humanos, segundo a carta. En paralelo, a escalada militar en torno a Irán ilustra, a xuízo do remitente, a selectividade coa que se aplican normas e condenas internacionais. O texto lamenta que traxedias como o impacto dun misil nun colexio que acabou coa vida de máis de cento cincuenta nenas apenas susciten atención pública cando os responsables non encaixan na narrativa occidental. Ese contraste entre retórica e práctica alimenta a percepción de hipocrisía.
O autor non atribúe o problema exclusivamente a un só goberno ou a unha soa administración: sostén que a dinámica vén desenvolvéndose desde principios deste século, aínda que recoñece que determinadas figuras políticas fixeron máis visible a contradición. No seu análise, a invocación recurrente de valores universais serve ás veces para xustificar actuacións contrarias ao dereito internacional. Esa incongruencia, advirte, mina a autoridade moral dos países occidentais e debilita os fundamentos da orde internacional que pretendían promover. A crítica, por tanto, non busca sinalar unicamente a un adversario puntual senón facer un balance máis profundo.
Para reforzar o seu argumento, a carta recorre a unha advertencia do historiador Tony Judt, segundo a cal a credibilidade moral de Occidente depende de que os seus principios se apliquen tamén a si mesmo. Se non se produce esa autoaplicación, sostén o autor, o discurso liberal corre o risco de converterse en mera retórica e acelerar l
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.