Mar Capeáns, fronte ao acelerador de partículas LHC (Large Hadron Collider). / CERN
Mar Capeáns aparece na imaxe que vostedes están a ver neste reportaxe fronte ao LHC (Large Hadron Collider), o acelerador de partículas de 27 km que descubriu en 2012 a última partícula elemental que quedaba por observar: o bosón de Higgs.
Esta doutora en Física compostelá de 59 anos acaba de estrearse como xefa de operacións do CERN, o maior laboratorio de física de partículas do mundo.
Durante o seu mandato -ata 2030- a compostelá, que desenvolveu o seu labor durante os últimos 30 anos neste laboratorio con sede en Ginebra, enfróntase a enormes retos que abordan conceptos difíciles de imaxinar mesmo para calquera persoa allea a este mundo. Pero non para ela.
Mar Capeáns é capaz de ver a beleza da física de partículas. Vive con paixón o seu traballo e encara con determinación os complexos obxectivos aos que se enfronta, como multiplicar por dez a potencia deste acelerador ou impulsar a construción do Futuro Colisionador Circular (FCC), unha máquina tres veces maior, que sería o novo experimento máis grande da Terra.
O futuro é excitante xa que podería desvelar de que está feito ata un 25% do universo do que, neste momento, tan só coñecemos o 5%.
Traxectoria e referentes familiares
Ante un escenario tan apabullante no que navega con soltura esta galega, española que chegou máis alto na historia desta institución que aglutina a 20.000 científicos de 110 países, sorprende descubrir a súa enorme sinxeleza, discreción e desbordante capacidade de traballo. Pero ela non se bota flores.
O seu mérito é aínda maior cando descubrimos que na súa familia non tiña ningún referente que se dedicase á ciencia.
Aos catro irmáns, dúas rapazas e dous rapaces, «os meus pais educáronnos de forma absolutamente igualitaria. A todos nos esixían o mesmo e a todos nos animaban a estudar, a facer deporte, e a aspirar ao que quixésemos.
Na casa fomentábase preguntar, debatir, interesarse polas cousas nun ambiente no que aprender era algo natural. Ese entorno foi moi importante, porque che fai medrar sen pensar que hai camiños máis apropiados para uns que para outros», agradece.
Formación e chegada ao CERN
Mar estudou no colexio da Compañía de María de Santiago, «un centro amable e bonito no que sempre o pasei ben», asegura. Era unha nena curiosa, interesada en entender como funcionaban as cousas en xeral e como se conectaban os distintos temas.
«Tiven profesoras que transmitían entusiasmo e liberdade, o que influíu na forma de ollar o mundo. Gústabanme as matemáticas, gustábame resolver problemas, e inclineime cara á física como unha carreira que abría portas, en vez de pechalas», argumenta.
Así chegou á Facultade de Física da Universidade de Santiago, «ao carón da casa», o inicio dun percorrido que a levaría moi, moi lonxe.
A moza era consciente de que entraba nun entorno bastante masculinizado e nunha carreira minoritaria, pero iso non supuxo ningún traba para ela.
«Na miña experiencia persoal non sentín un trato explícitamente diferente por ser muller. O que si percibías era que había poucas referentes femininas en posicións visibles», apunta.
Durante a facultade, Mar coñeceu o traballo do CERN pola conexión que tiña a universidade con esta institución. Sen dúbida, xa na aula a capacidade de Mar chamaba a atención e cando un profesor lle propuxo ir durante uns meses ao laboratorio de Ginebra para realizar a súa tese doutoral, a galega non o dubidou.
«A decisión non foi inmediata, porque implicaba irme lonxe
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.