A Axencia Estatal de Meteoroloxía (Aemet) prevé que a primavera meteorolóxica que comeza o 20 de marzo será máis cálida do habitual en boa parte de España, con probabilidades situadas entre o 50% e o 70% segundo as zonas. A previsión difúndese despois de que o inverno que pechou este mes amosase anomalías térmicas positivas e un acusado exceso de precipitacións, unha combinación que explica en boa medida o pronóstico estacional. O balance invernal, presentado esta semana en Madrid, subliña tendencias que os expertos consideran significativas para a planificación agrícola e de recursos hídricos nos próximos meses.
Na rolda de prensa na que se fixo público o informe estacional, Rubén del Campo, portavoz da Aemet, explicou as liñas xerais das proxeccións e puxo o acento na incerteza sobre as precipitacións, que aínda non permite afirmar se a primavera será máis seca ou máis húmida do normal. As probabilidades de temperaturas por riba do habitual distribúense de xeito heteroxéneo, polo que as comunidades e os sectores produtivos deberán agardar polos mapas estacionais por rexións antes de adoptar decisións definitivas. Del Campo recordou tamén que os modelos climáticos a medio prazo manteñen márxenes que obrigan a vixiar a evolución do Atlántico e as borrascas que afectarán ao noroeste peninsular.
Segundo os datos oficiais, o último trimestre invernal foi o noveno máis cálido dende 1961 e, atendendo ao século XXI, figura como o terceiro con maior rexistro de precipitacións. A temperatura media do período situouse aproximadamente 1 ºC por riba da referencia 1991-2020, e na España peninsular a media foi de 7,6 ºC, un valor que a sitúa entre os invernos máis cálidos deste século. En canto a precipitacións, o trimestre acumulou 323,2 litros por metro cadrado, o que supón o 171% do valor habitual para a estación e colócao como o oitavo inverno máis chuvioso dende 1961.
O balance climático sinala tamén que non se rexistrou ningunha onda de frío durante o trimestre, aínda que si se produciu un episodio de temperaturas máis baixas arredor do 22 de decembro e ata pouco despois da festividade de Reis. Esa circunstancia, xunto con episodios de chuvia persistente durante as festas, puido conducir a unha percepción pública dun inverno máis áspero do que reflicten os termómetros da rede. Para os técnicos, a suma de invernos con medias térmicas por riba do normal —oito consecutivos segundo Aemet— constitúe un indicador de cambio de grande relevancia para as series históricas.
En termos xeográficos o comportamento térmico non foi homoxéneo: a metade oriental da península, o val do Ebro e varias áreas das mesetas rexistraron un carácter moi cálido, e nalgunhas comarcas do interior de Aragón as anomalías alcanzaron valores extremos. No resto do territorio peninsular as condicións foron máis moderadas, con estacións que oscilaron entre cálidas e normais. En Galicia, aínda que os rexistros provinciais varían, as observacións do final do inverno xa amosaron xornadas primaverais en ribeiras como a do Lérez, unha sinal temperá da evolución térmica.
A expectativa dunha primavera relativamente cálida ten implicacións prácticas: pode adiantar fenoloxías vexetais, condicionar calendarios agrícolas e modular a demanda de auga almacenada en encoros. Ao mesmo tempo, a ausencia de certidume sobre as precipitacións dificulta as previsións sobre a dispoñibilidade hídrica para rega e as políticas de emerxencia fronte a secas ou, pola contra, fronte a novas crecidas. As autoridades autonómicas e os sectores agrarios reclaman mapas e previsións máis desagregadas por comarcas para adaptar tratamentos fitosanitarios e labores de campo.
Os científicos da Aemet vinculan esta sucesión de invernos cálidos coa tendencia de fondo do quecemento global.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.