4 filmes que levaron a Oliver Laxe de Cannes aos Óscares
Oliver Laxe, director nacido en París e afincado en Navia de Suarna, percorreu en pouco máis dun decenio o camiño que une os festivais de autor coa atención da industria global: catro largometraxes estrenados entre 2010 e 2026 situárono primeiro en Cannes e agora na carreira polas estatuetas de Hollywood. As súas películas, rodadas en Marrocos e en Galicia, foron recoñecidas pola crítica e os xuízos de certames internacionais pola súa mirada contemplativa e as súas paisaxes —tanto naturais como humanas—. Ese percorrido explica por que un cineasta das provincias ocupa hoxe un lugar na conversa sobre o cine europeo e os premios internacionais.
A filmografía de Laxe foi construíndose con discreción pero con firmeza: relatos austeros, personaxes nos márxenes e un uso da paisaxe como protagonista. Nado no seno dunha familia galega emigrante, traballa cunha estética que mestura documental e ficción, e que privilexia o tempo narrativo fronte á urxencia do artificio comercial. Esas marcas de identidade fixeron dos seus títulos referencias ineludibles nos festivais de autor, e lle granxeron unha reputación que agora traspasa fronteiras.
A súa primeira película, «Todos vós sodes capitáns» (2010), rodouse en Tánger e oscila entre o documental e a ficción: un grupo de nenos participa nun taller de cinema que, á súa vez, convértese en parte da narración. A obra foi premiada co galardón Fipresci na Quincena de Realizadores de Cannes, un recoñecemento que foi decisivo para abrirlle portas no circuito internacional. Ese filme pioneiro mostrou dende o inicio a vontade de Laxe de desborrar os límites entre realidade e ficción, estratexia que rebosa na súa filmografía posterior.
«Mimosas» (2016) consolidou a súa posición no mapa do cine de autor: rodada nas montañas do Atlas, narra a travesía dunha caravana encargada de levar a un líder relixioso ao seu lugar de descanso, unha viaxe que combina elementos de western e reflexión espiritual. O filme obteu o Gran Premio da Semana da Crítica de Cannes, ademais de recoñecementos no seu país, e reforzou a imaxe de Laxe como un cineasta capaz de unir emoción e experimentación. Con «Mimosas» o director gañou visibilidade e premios que lle permitiron acceder a maiores orzamentos e colaboracións.
O xiro cara Galicia chegou con «O que arde» (2019), rodada nos montes dos Ancares e centrada na vida dun home que regresa á súa aldea tras cumprir condena por provocar un incendio forestal. O filme, de ritmo pausado e atmósfera íntima, atraeu a atención pola súa honestidade e pola forma en que sitúa o lume —e a memoria— no corazón da narrativa. Foi recibido con elogios en festivais e críticas que destacaron como Laxe trouxo a súa poética de paisaxes e personaxes marginais á súa propia terra.
A máis recente, «Sirat», acabou por colocar a Laxe na órbita dos premios da Academia; a película provocou reaccións intensas entre actores e espectadores polo seu ton perturbador e a súa ambición. No rodaxe aparece o actor Sergi López, e figuras do cine internacional como Jacob Elordi elixiron o traballo, mentres que voces tan reputadas como a de Susan Sarandon describiron a experiencia como sobrecogedora. Esa mestura de recoñecemento crítico e apoio de intérpretes consolida a presenza de Laxe na carreira pola estatuilla.
O factor Cannes foi recorrente na súa traxectoria: os premios e a programación en distintas seccións do festival francés foron plataforma para que distribuidores, críticos e festivais maiores se fixaran na súa obra. Esa ruta dende os certames de autor, onde se valora a orixinalidade formal e a mirada persoal, ata a atención da industria internacional non é habitual e subliña o calado da súa proposta cinematográfica. Para Laxe, a sucesión de éxitos en festivais foi tanto recoñecemento como tarxeta de presentación.
Para a cultura galega, a traxectoria de Laxe ten un dobre efecto: projeta paisaxes, dialectos e problemáticas rurais a audiencias globais e, ao mesmo tempo, demostra que un cine feito dende territorios periféricos pode alcanzar plataformas maiores. A súa residencia en Navia de Suarna e a reiterada volta aos Ancares como escenario transforman o seu traballo nunha ponte entre o local e o universal. Esa tensión é, quizais, unha das claves da súa singularidade.
Quedan por ver os efectos que a carreira cara aos Óscares terá na difusión da súa obra e na industria galega, pero o certo é que Laxe xa conseguiu que catro películas sirvan de mapa para entender a súa evolución: un debut experimental en Marrocos, unha epopea mística, un regreso a Galicia e unha aposta cinematográfica que agora mira cara a Hollywood. Alén dos premios, o seu percorrido confirma que o cine de autor español segue atopando formas de conectar con audiencias internacionais.
Pódelle interesar:
