Oliver Laxe, director nado en París e afincado en Navia de Suarna, percorreu en pouco máis dunha década o camiño que une os festivais de autor coa atención da industria global: catro longametraxes estreadas entre 2010 e 2026 situárono primeiro en Cannes e agora na carreira polas estatuíñas de Hollywood. As súas películas, rodadas en Marrocos e en Galicia, foron recoñecidas pola crítica e polos xurados de certames internacionais pola súa mirada contemplativa e polos seus paisaxes —tanto naturais como humanos—. Ese percorrido explica por que un cineasta de provincias ocupa hoxe un lugar na conversa sobre o cinema europeo e as prezas internacionais.
A filmografía de Laxe foise construíndo con discreción pero con firmeza: relatos austeros, personaxes nos márxenes e un uso do paisaxe como protagonista. Nado no seo dunha familia galega emigrante, traballa cunha estética que mestura o documental e a ficción, e que privilexia o tempo narrativo fronte á urxencia do artificio comercial. Esas señas de identidade fixeron dos seus títulos referencias ineludibles en festivais de autor, e lle granxearon unha reputación que agora traspasa fronteiras.
A súa primeira película, «Todos vós sodes capitáns» (2010), rodouse en Tánger e oscila entre o documental e a ficción: un grupo de nenos participa nun obradoiro de cinema que, á súa vez, se convirte en parte da narración. A obra foi premiada co galardón Fipresci na Quincena dos Realizadores de Cannes, un recoñecemento que foi decisivo para lle abrir portas no circuíto internacional. Ese filme pioneiro amosou desde o inicio a vontade de Laxe de desdibuxar os límites entre realidade e ficción, estratexia que abunda na súa filmografía posterior.
«Mimosas» (2016) consolidou a súa posición no mapa do cinema de autor: rodada nas montañas do Atlas, narra a travesía dunha caravana encargada de levar a un líder relixioso ao seu lugar de descanso, unha viaxe que combina elementos de western e reflexión espiritual. A película obtivo o Gran Premio da Semana da Crítica de Cannes, ademais de recoñecementos no seu país, e reforzou a imaxe de Laxe como un cineasta capaz de unir emoción e experimentación. Con «Mimosas» o director gañou visibilidade e premios que lle permitiron acceder a maiores orzamentos e colaboracións.
O xiro cara a Galicia chegou con «O que arde» (2019), rodada nos montes de Os Ancares e centrada na vida dun home que regresa á súa aldea tras cumprir condena por provocar un incendio forestal. O filme, de ritmo pausado e atmosfera íntima, atraeu atención pola súa honestidade e pola maneira na que sitúa o lume —e a memoria— no corazón da narrativa. Foi recibido con eloxios en festivais e críticas que destacaron como Laxe trouxera a súa poética de paisaxes e personaxes marxináis á súa propia terra.
A máis recente, «Sirat», rematou por colocar a Laxe na órbita dos premios da Academia; a película suscitou reaccións intensas entre actores e espectadores polo seu ton perturbador e pola súa ambición. No rodaxe aparece o actor Sergi López, e figuras do cinema internacional como Jacob Elordi eloxiaron o traballo, mentres que voces tan recoñecidas como a de Susan Sarandon describiron a experiencia como sobrecolledora. Esa mestura de recoñecemento crítico e apoio de intérpretes consolida a presenza de Laxe na carreira polas estatuíñas.
O factor Cannes foi recurrente na súa traxectoria: os premios e a programación en distintas seccións do festival francés serviron como plataforma para que distribuidores, críticos e festivais maiores se fixaran na súa obra. Esa ruta desde os certames de autor, onde se valora a orixinalidade formal e a mirada persoal, ata a atención da industria internacional non é habitual e subliña o calado da súa proposta cinematográfica. Para
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.