A ninguén se lle escapa que o verán nas terras do interior galego non perdoa. O concello ourensán de Leiro vólvese a poñer á cabeza dos termómetros, soportando unha temperatura de 33 graos antes da hora de comer. Os seus veciños perfeccionan a arte da supervivencia fronte a un clima que non dá tregua.
Poucas veces o mercurio amosa piedade no Ribeiro durante o estío. Á unha e media da tarde, o termómetro xa marca esa abafadora cifra de 33 graos, convertindo as rúas en auténticos fornos. Quen se atreve a pór un pé fóra da casa faino coa certeza de que o asfalto e as pedras acumulan o abafamento das horas anteriores. As sombras fuxen das beirarrúas.
O termómetro non perdoa no Ribeiro
Cómpre recordar que esta zona do sur de Galicia acumula un historial meteorolóxico implacable. Leiro forma parte do que os locais coñecen ben: o célebre triángulo da calor galega. Esta denominación responde a unha orografía e situación xeográfica que atrapan as masas de aire cálido, deixando os concellos da comarca nunha especie de ola a presión natural. A paisaxe tínguese de tons ocres moito antes do habitual, mentres as cordilleiras litorais frean a brisa do Atlántico. O resultado está á vista.
Basta con mirar as rúas de calquera das aldeas do concello para comprobar como a vida se paraliza durante as horas centrais do día. As persianas baixan a media asta. Os animais buscan calquera rechucho de frescor. Difícil atopar a alguén realizando esforzos físicos baixo un sol que cae a chumbo, tornando calquera xestión cotiá nunha verdadeira odisea.
O río Avia como táboa de salvación
Fronte á hostilidade do clima, os habitantes desta zona ourensá desenvolveron estratexias imaxinativas para capear o temporal de altas temperaturas. As opcións redúcense drasticamente cando a calor aperta de verdade, e a auga convértese no único refuxio posible. Moitas familias preparan con antelación as súas xornadas xunto ao río Avia, cargando o maleteiro con neveiras e sombreiras. Este afluente, que atravesa a comarca debuxando paisaxes de beleza agreste, transfórmase no verán no principal aliado de quen buscan un respiro térmico.
Non é menor o dato de que quen teñen a sorte de contar cunha piscina particular convértense na envexa do resto do veciñario. Ver a un veciño pasear con roupa escura baixo o sol implacable invita a pensar na temeridade. Ata que un descobre que a salvación está a escasos metros, en forma de chapuzón improvisado. O contacto directo coa auga doce do Avia ou o baño no patio marcan a fráxil liña entre soportar o día ou sufrilo nas propias carnes.
O humor como escudo fronte ao abafamento
Incluso nas situacións máis extremas, o carácter galego atopa a súa válvula de escape a través do sarcasmo. As conversas nas adegas deixan caer reflexións xocosas sobre a dureza do clima. Chegan a escoitarse bromas sobre a necesidade de adaptar a fauna local á do deserto, suxerindo entre risas forzadas que non faltaría moito para ver aos habitantes do Ribeiro montando en camelo polas curvas da comarcal. O humor fai máis lixeiro o peso do abafamento.
O certo é que a sensación térmica nestas latitudes interiores nada ten que envexar á de lugares moito máis sureños. As previsións apuntan a que estas ondas deixararán de ser unha anomalía para converterse na tónica xeral dos veráns. As administracións locais comezan a ser conscientes da necesidade de adaptar os espazos públicos, creando illas de sombra. Aínda queda moito traballo por facer para protexer os colectivos máis vulnerables das temperaturas extremas que ano tras ano baten récords.
Tempo de máis expostos á rixidez do clima. As cifras falan por si soas e reflexan unha realidade teimuda.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.