O servizo de taxi en Ourense atravesa un bache que combina dous ingredientes perigosos: o encarecemento continuado dos combustibles e unha caída notable da demanda. Segundo os representantes do sector, a actividade rexistrou un descenso de arredor do 20% respecto do ano anterior, unha cifra que pon en xaque a viabilidade económica de moitos condutores e obriga a buscar solucións de calado, como a electrificación de flotas.

Trens que chegan todos á vez: o caos loxístico que asfixia a xornada

No epicentro das queixas figura a estación ferroviaria da cidade. Os taxistas denuncian que a falta de puntualidade dalgúns servizos está a provocar picos de demanda concentrados e períodos longos de inactividade. A secuencia repítese: horas sen case traballo e, de súpeto, “chegan á vez” decenas de viaxeiros que desbordan as paradas e desorganizan as flotas.

A imaxe que pinta Francisco Javier Álvarez, presidente dos taxistas de Ourense, resume a frustración acumulada. “Estamos ao mellor parados unha hora ou hora e media e despois chegan á vez, líannos moito”, explica. Eses intervalos mortos tradúcense en perdas directas: combustible consumido en desprazamentos en baleiro, tempo que non cotiza, e unha capacidade limitada para absorber o pico de viaxeiros cando iso sucede.

O problema non é só económico. Desde a praza da estación ata as paradas do barrio do Couto e outros puntos neurálxicos, os profesionais contan que a irregularidade na chegada de trens provoca tamén enfado entre os pasaxeiros, que ven como se atrasa a súa saída ou se multiplican as esperas. O resultado: un servizo que perde eficiencia e reputación por igual.

Ao marxe dos horarios ferroviarios, a suba dos combustibles actúa como unha losa. A rendibilidade diaria estréitase e moitas xornadas rematan, segundo os propios condutores, “limando” apenas para cubrir custos. Nun sector onde os marxes sempre foron estreitos, cada subida no combustible notase con rapidez na caixa diaria.

Unha crise con memoria: precedentes e tensións locais

Non é a primeira vez que o taxi en Ourense enfronta dificultades. Tras o tremor da pandemia, a recuperación do transporte urbano e de viaxeiros foi desigual; certos segmentos do turismo e os desprazamentos laborais aínda non volveron aos niveis previos en toda a provincia. A iso súmanse transformacións no uso do espazo público: en barrios como O Couto, a convivencia con proxectos de mobilidade lixeira —bicis compartidas, aparcadoiros para patinetes— xerou conflitos puntuais coas paradas tradicionais do taxi.

No termo municipal tamén hai exemplos de iniciativas locais que buscan desviar o fluxo de visitantes cara outras rutas, como certas promocións turísticas en polígonos periféricos ou en parroquias como Ervedelo. Esa dispersión do viaxeiro non sempre favorece un servizo que historicamente dependía de puntos fixos de alta rotación, como a estación e as inmediacións do casco histórico xunto ao río Miño.

Os intentos por modernizar a actividade levan tempo sobre a mesa. Desde renovar vehículos ata incorporar aplicacións de xestión ou compartir licenzas, o sector probou distintas fórmulas para adaptarse. Agora, co aumento dos custos operativos, a electrificación aparece con forza no debate: non só como un exercicio de imaxe ou sostibilidade, senón como unha resposta práctica para reducir a factura enerxética a medio prazo.

Repercusións e próximos pasos: subvencións, diálogo e cambios na operativa

A conversión a vehículos eléctricos non é, con todo, unha panacea inmediata. Os taxistas sinalan que o custo inicial de substitución ou adaptación, unido á necesidade dunha rede de recarga accesible —en garaxes e nas paradas clave— esixe medidas púb