Lugo sae á rúa: a segunda estrela xa brilla na cidade

A madrugada do domingo quedará gravada a lume na memoria colectiva de Lugo. España é campioa do mundo. Un gol de Ferran Torres no minuto 106 da prórroga ante Arxentina desatou unha euforia contida durante 120 minutos de tensión máxima. A cidade, como tantas outras, vibrou, saltou e chorou de alegría. A segunda estrela xa luce no peito de ‘A Vermella’. E Lugo celebrouno por todo o alto.

Non foi un partido calquera. Era a final do Mundial. A oportunidade de emular aqueles heroes de 2010 que conquistaron Suráfrica. E os xogadores da selección, cun temple admirable, non defraudaron. Fronte a unha Arxentina liderada pola súa estrela, España plantou cara, dominou treitos do partido e, cando o cansazo apertaba, apareceu a xenialidade dun dianteiro para escribir o seu nome na historia.

Fonte do Rei, o epicentro da loucura

A praza de Fonte do Rei converteuse no corazón da celebración en Lugo. Desde horas antes do bocinazo inicial, centos de afeccionados foron tomando posicións. Bandeiras, camisetas vermellas, bocinas e ese nerviosismo que só unha final é capaz de xerar. A pantalla xigante instalada no centro da praza foi o altar ante o que miles de lucenses ofreceron a súa devoción. Cada ataque de España era un suspiro colectivo; cada intervención do porteiro, un grito de alivio. E cando o árbitro sinalou o final dos 90 minutos con empate a cero, a tensión podíase cortar.

Pero na prórroga, a fe fíxose gol. Un balón colgado á área, un control orientado de costas á portería e un disparo cruzado que bicou a rede. O silencio previo estoupou nun ruxido ensordecedor. Abrazos entre descoñecidos, bágoas, saltos. A imaxe da praza, con centos de bandeiras ondeando ao unísono, foi a postal perfecta dunha noite histórica.

O gol que paralizou e desatou o xúbilo

Corría o minuto 106 cando Ferran Torres controlou o esférico dentro da área arxentina. A xogada, que comezara cunha recuperación no centro do campo, parecía terse diluído. Pero o dianteiro, cunha frialdade pasmosa, virouse e sacou un disparo axustado ao pau. O porteiro arxentino, que fora a figura durante todo o partido, só puido seguir a traxectoria do balón coa mirada. Gol. Gol de España. Gol de campionato.

En Lugo, o impacto foi inmediato. Os bares da zona monumental, onde moitos seguían o partido en pantallas de televisión, viron como os seus clientes saltaban á rúa. A Rúa Nova, a Praza Maior e a propia Fonte do Rei encheronse de afeccionados que non cabían de gozo. Os cantos de «¡Campións, campións!» retumbaron entre as murallas romanas, testemuñas mudas dunha noite que a cidade non esquecerá.

Da tensión á explosión: así se viviu nos fogares

Non todo o mundo puido ou quixo ir á praza. Moitas familias viviron o partido na casa, coa tradición de xuntarse para ver os grandes eventos. Nos fogares lucenses, o grito de gol escoitouse ao mesmo tempo que na rúa. Veciños que saíron aos balcóns, pitidos de coches e un ambiente que, a pesar da hora, mantívose durante horas. A vitoria, ademais, tiña un sabor especial: era a confirmación de que esta xeración, liderada por novas promesas, collera o testemuño da de 2010.

Os máis veteranos lembraban aquel 11 de xullo de 2010, cando Iniesta marcou en Xohanesburgo. «Isto é igual de bonito», repetía un afeccionado na rúa, con bágoas nos ollos. E é que o fútbol, ás veces, é capaz de unir xeracións e de facer que unha cidade enteira se sinta parte de algo grande.