Marín en shock: unha familia do concello, desaparecida baixo os escombros en Venezuela

A distancia non protexe da dor. A máis de 7.000 quilómetros das costas galegas, a traxedia que sacudiu Venezuela o pasado mércores feriu de morte o corazón de Marín. Alí, entre ruínas e cascallos, permanece desaparecida unha familia enteira —pai, nai e dous fillos pequenos— que hai oito anos elixiu este concello do Morrazo para comezar de cero. Lográrono. Arraigaron. E xusto cando a vida sorría, o chan tremeu.

De Venezuela a Marín: unha historia de integración exemplar

Poucas veces un expediente migratorio se pecha con tanta perfección como o desta familia. Chegaron desde Venezuela buscando un horizonte tranquilo. Atoparon moito máis. Integráronse cunha naturalidade que asombra a quen aínda lembra a súa chegada. O pai e a nai compatibilizaban as súas xornadas laborais co voluntariado deportivo no Marinenses Hockey Club, entidade na que deixaron unha pegada difícil de borrar. Non eran uns socios máis. Eran o motor do día a día.

A ninguén se lle escapa que esa integración non se consegue con documentos, senón con presenza. Con estar aí cada fin de semana, con adestrar os rapaces, con organizar eventos, con traer empanada ao pavillón cando tocaba. A familia Hernández Taberneiro fixo todo ben. Demasiado ben, quizais, para que a súa ausencia agora sexa un abismo.

Lía, a ximnasta subcampioa de Galicia

A súa filla maior é o mellor exemplo do éxito daquela aventura familiar. Con apenas nove anos, Lía xa conquistara un título que moitos deportistas perseguirían toda unha carreira: subcampioa galega de ximnasia rítmica en categoría promoción benxamín. Logrouno o pasado 14 de xuño, apenas dez días antes de que o terremoto borrara o seu futuro. Unha medalla que agora pesa como chumbo.

Quen a viu medrar deportivamente non dá crédito. Desde a dirección do Club Rítmica Agarimo, entidade na que a pequena militaba había polo menos catro tempadas, explican que comezou moi cedo, primeiro na modalidade de conxunto e despois en individual. A súa progresión era meteórica. Había talento, si, pero sobre todo había traballo e unha familia que o sostía todo desde a sombra.

Fontes do club mariñense recoñecen que os pensamentos están permanentemente con eles. A familia é, literalmente, moi querida no concello. Non é unha fórmula baleira. Demóstrao o silencio que estes días se respira nas gradeiras do pavillón onde Lía ensaiaba os seus exercicios.

O terremoto que cruzou o charco

Cómpre recordar a magnitude do desastre. Os sismos que devastaron amplas zonas de Venezuela elevaron o número de vítimas mortais ata os 2.295, segundo os últimos recontos. Entre eles, 26 españois. A familia de Marín podería engrosar esa lista negra en calquera momento. Permanecen desaparecidos baixo os restos do edificio no que pasaban os seus días de vacacións, un escenario que se repite con demasiada frecuencia nos partes que chegan desde o país caribeño.

Difícil imaxinar o contraste. Un día paseando pola praia de Portomaior ou tomando un café na avenida de Marín. Ao seguinte, sepultados baixo toneladas de formigón a miles de quilómetros de casa. A viaxe que debería ter sido un reencontro coa terra natal converteuse na pesadilla máis absoluta.

Un concello enteiro en vilo

O certo é que Marín vive estes días nun estado de conmoción difícil de cuantificar. As redes sociais do concello e das entidades deportivas locais encheronse de mensaxes de apoio, de oracións, de recordatorios. O club de hockey, o de ximnasia rítmica, os centros educativos aos que acudían os cativos… Todos gardan un espazo para unha familia que deu moito e á que agora lle toca recibir. Aínda que sexa só en forma de agarimo colectivo.