Acisclo Manzano inaugurou o 24 de febreiro no edificio do Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela a mostra «Acisclo Manzano. Bosquexos para Mateo», unha exposición que revisita e dialoga co Pórtico da Gloria do Mestre Mateo. A mostra, promovida e financiada pola Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude da Xunta de Galicia e comisariada por Manoel Carrete, transforma a antiga cámara acorazada do antigo Banco de España nun novo espazo de interpretación. A iniciativa pretende achegar ao público a ollada contemporánea dun escultor ourensán sobre un ícono medieval, ao tempo que enlaza coa conmemoración do Día das Artes de Galicia.
Na sala principal, as pezas de Acisclo reproducen e reimaxinan a iconografía do Pórtico: aparecen os vintecatro anciáns do Apocalipse, profetas, mártires, Adán e Eva, evanxelistas, anxos e apóstolos, ademais de referencias ás columnas marcadas polas pegadas dos peregrinos. A disposición das obras busca recrear a lectura coral e xerárquica do conxunto medieval, pero filtrada pola estética e o proceso creativo do autor. A inscrición que data o Pórtico en 1188 serve aquí como fío condutor histórico e simbólico.
A exposición estará aberta ao público durante catro meses e ocupa un espazo singular do museo compostelán, a antiga cámara do Banco de España, que polo seu carácter subterráneo e abovedado permite unha recepción distinta das pezas. Segundo o comisario, as obras de Acisclo non pretenden copiar literalidades senón «tamizar» as formas orixinais cun linguaxe contemporáneo que ás veces as deconstrúe. Ese diálogo entre pasado e presente é un dos eixos que vertebra a mostra e o seu discurso museográfico.
A traxectoria do artista, coñecida desde os primeiros anos da década de 1980, aparece patente na elección de materiais e na intensidade das texturas. As súas pezas de terracota, barro e outros soportes mostran un tratamento táctil que alterna superficies lisas e pulidas con zonas ricas en rizos e estrías, recurso que imprime movemento e unha sensación de cuarto grao espacial ás figuras. Nesas formacións emerxen rostros femininos —as ninfas, hoxe recorrentes na súa produción— que contribúen á emoción plástica da exposición.
O montaxe pon de manifesto a dobre condidade de Acisclo como herdeiro e renovador: por unha banda, respecta a lectura primitiva e simbólica atribuída ao Mestre; por outra, exerce unha reinterpretación que actualiza e pon en tensión as imaxes. A intención é ofrecer ao visitante a posibilidade de contemplar como un artista contemporáneo dialoga cun referente histórico sen renunciar á súa propia voz. Esa tensión creativa, entre referencia e autonomía, atravesa todo o percorrido.
A elección da data e o vínculo institucional tamén engaden capas de significado á iniciativa. A Real Academia Galega de Belas Artes escolleu o 1 de abril, data que aparece nos dinteles do Pórtico e que lembra a finalización da obra en 1188, para celebrar o Día das Artes de Galicia; a mostra de Acisclo insírese nesa conmemoración e nas reflexións sobre o patrimonio como recurso vivo. A presenza do escultor en actos académicos e a súa relación con institucións culturais consolidan a súa posición no panorama artístico galego.
Para quen seguiron a súa obra desde os primeiros encontros no barrio de Viños, a exposición confirma unha evolución coherente: do predominio da terracota con barro mediterráneo a pezas de maior escala e complexidade narrativa. O rexistro formal mantense recoñecible polo seu pulso rítmico e polo contraste entre a serenidade das fisonomías e a enerxía das texturas, un selo que identifica a súa produción. Esa mestura de técnica e emoción é, en boa medida, o atractivo da mostra.
O montaxe propón, ademais, unha lectura sobr
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.