Este sábado 21 de marzo, desde a Praza de España ata a Delegación da Xunta en Vigo, miles de cidadáns volveron poñer na rúa a emerxencia habitacional que atravesa a cidade. Convocados por unha quincena de colectivos agrupados baixo Alianza pola vivenda en Vigo, os manifestantes reclamaron medidas inmediatas —controles do aluguer, mobilización de vivendas baleiras e máis vivenda pública— e denunciaron que o problema responde a decisións políticas que converteron a vivenda nun negocio.
A marcha e un pliego de demandas
A protesta, que congregou organizacións veciñais, sindicatos e plataformas sociais, tivo un percorrido simbólico: partir da Praza de España, epicentro urbano e do transporte, e culminar ante a sede autonómica, responsable de competencias en vivenda. En pancartas e consignas escoitouse de forma reiterada a crítica á “especulación” e á incapacidade das institucións para dar resposta a quen busca un teito digno.
Na lectura do manifesto, a plataforma deixou claro o seu diagnóstico e as súas prioridades. Reclamaron, en primeiro lugar, que o Concello de Vigo solicite á Xunta a activación do control de prezos do aluguer na cidade, amparado pola Lei de vivenda. O propio Concello encargou en 2025 un estudo que, segundo a organización, confirma que Vigo cumpre os requisitos legais para ser declarada zona de mercado residencial tensionado; aínda así, non se dera o paso administrativo.
Ademais do tope das rendas, o manifesto esixiu a creación dun parque público residencial acorde ás necesidades reais —«con preto de 10.000 persoas demandantes inscritas», dixo a organización—, a mobilización de vivendas baleiras fronte á construción de nova oferta especulativa e a posta en marcha de programas de intermediación para facilitar o aluguer. Tamén plantexaron medidas concretas contra as vivendas de uso turístico (VUT): paralización de novas licenzas, limitación por barrios e reforzo da inspección para pechar as ilegais.
«A crise habitacional de Vigo non é un fenómeno inevitable: é o resultado de decisións políticas que priorizan a especulación e os intereses privados sobre o dereito a vivir dignamente»
Antecedentes: un problema con raíces recentes e antigas
Vigo non é allea a un fenómeno que se acelerou na última década: a presión sobre o mercado do aluguer, o incremento sostido dos prezos e a conversión da cidade nun destino atractivo tanto para a inversión inmobiliaria como para o turismo ou o residencial temporal. A transformación de barrios como Coia ou Teis, con derrubos, promocións e a chegada de novas oficinas e servizos, modificou a oferta e a demanda de vivenda.
Nos últimos anos, a combinación de escaseza de oferta asequible, aumento da demanda e a proliferación de pisos turísticos tensionou os barrios. Non é a primeira manifestación pola vivenda en Vigo; as alertas levan tempo sobre a mesa e sucedéronse estudos e propostas. Con todo, segundo os convocantes, o que falta é vontade política para aplicar as ferramentas xa existentes —desde a mobilización de vivendas baleiras ata a aplicación do control de rendas— e orientar a planificación urbana cara á vida cotiá da xente.
O fenómeno ten tamén unha lectura social: mozos que non atopan onde emancuarse, familias desprazadas polas subidas dos alugueiros e persoas en situación de vulnerabilidade que dependen de escasos recursos institucionais. Nese sentido, o manifesto puxo o foco no albergue municipal, ao que reclamaron ampliar prazas de forma estable, eliminar límites temporais e garantir acompañamento social, psicolóxico e sanitario.
