monsieur Aznavour', a historia de ambición, éxito e dor do tiburón da 'chanson

A actualidade informativa vese marcada por ‘monsieur aznavour’, historia de ambición, éxito e un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

Orixes e dificultades familiares

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análisis detallado.

Contan na película ‘Monsieur Aznavour’ que, buscando un eslogan chamativo para vocear polas rúas de París e atraer xente ao restaurante que rexentaban, os Aznavourian decatáronse de que o seu apelido non rimaba con nada que soase ben.

«Chez les Aznavourian, on mange bien» («Na casa dos Aznavourian, cómese ben»), propuxo o pequeno da familia.

A idea non estaba nada mal para un neno de oito anos e foneticamente rimaba á perfección, pero prefiriron este outro: «Chez Aznavour, tout le monde court» («Na casa dos Aznavour, todos corren»).

Que tampouco era para tanto.

A ese recorte de tres letras tivo que obedecer algo máis, e perfectamente puido ser un intento de afrancesar o apelido para evitar a mirada por riba do ombro da xenofobia.

Pero tampouco funcionou, entre outras cousas porque daban de comer gratis á xente pobre e así as contas non saían, de xeito que tiveron que pechar o negocio e o mozo Shahnourh Varinag Aznavour (o de Charles foi outro afrancesamento sen o cal non tería comido nada no mundo do espectáculo), a súa irmá e os seus pais viron abocados a unha situación ao borde da indigencia.

A penuria marcoulle a vida ao futuro ídolo da ‘chanson’ desde antes de nacer.

Fillo de inmigrantes armenios que fuxiron do xenocidio perpetrado polo Imperio Otomán, apenas tivo para comer ata que a súa infinita perseveranza por triunfar na música cristalizou nunha velada no Teatro Olympia que cambiou o seu destino en 1953, despois de anos e anos de actuacións en auditorios semivacíos.

O ascenso ao éxito e o seu legado

Tras aquel primeiro éxito que por fin endereitou a súa carreira polo bo camiño, Aznavour xa non deixou de traballar espoleado por esa ambición que só teñen os que pasaron fame.

De tal xeito que descoidou todo o demais, incluídas as súas familias, en plural porque se casou tres veces e tivo cinco fillos.

A ansiedade que lle xeraba o mero pensamento do descanso e do coidado dos seus en detrimento da súa carreira convertiuno nun deses ‘workaholics’ que están convencidos de que, se se quedan quietos, morren, coma os tiburóns.

«É unha comparación perfecta, así o creo», afirma o polifacético artista Fabien Marsaud, que combina a poesía e o cinema co seudónimo de Grand Corpse Malade e dirixiu este biopic sobre o lendario cantante.

«A súa obsesión polo éxito indubidablemente vén de telo pasado moi mal, tanto el como os seus pais, que chegaron a Francia como refuxiados.

De feito, desta película pódese extraer unha mensaxe que espero resoe na sociedade francesa actual: hai que acoller ás persoas que fuxen da guerra, a opresión e a miseria.

Por humanidade, e porque entre toda esa xente que chega en patera pode estar a nosa próxima gran figura cultural».

Marsaud tivo claro desde o principio do proxecto que, aínda que fose obrigado amosar a etapa de éxito e opulencia de Aznavour (chegou a vender nada menos que 180 millóns de discos e foi bastante despilfarrador), o interesante era contar todo o que ocorreu antes de converterse nunha estrela.

O que, en definitiva, explica a súa inagotable ambición.

Ese