CGAC: a fractura cultural faise visible na inauguración de ‘Illa Ignorada’

Un acto político no medio dunha protesta anunciada

A inauguración dunha exposición no CGAC debería ser un fito puramente artístico. Porén, a apertura de ‘Illa Ignorada’ converteuse nun inesperado termómetro do malestar que percorre o sector cultural galego. O que o público atopou non foi só un percorrido por obras rescatadas do almacén, senón o eco dunha crise de confianza que leva tempo xestándose.

A presenza do máximo responsable da Consellería no acto non logrou acalar as críticas. Pola contra, a protesta liderada polo colectivo Vegliota transformou o vestíbulo do museo nun foro de reivindicación. A cuestión de fondo non é o valor das obras expostas, senón a profunda desafección que xerou o proceso de designación da nova dirección do centro. Non se trata dun simple desacordo cun nome, senón dun cuestionamento ao modelo de gobernanza das institucións culturais públicas.

‘Illa Ignorada’: un título que define dúas realidades

A mostra, que rescata pezas valiosas da colección do CGAC nunca antes presentadas ao público, é unha viaxe ao patrimonio oculto do museo. Pero o título da exposición adquire unha dimensión política incómoda para a administración. Mentres unhas obras saen do esquecemento, un sector activo da comunidade artística denuncia sentirse deliberadamente ignorado nas decisións clave que afectan ao futuro da institución. A coincidencia é tan perfecta que resulta inevitable establecer o paralelismo entre a arte rescatada e as voces que claman por ser escoitadas.

Esta dualidade converte a exposición nun espello incómodo. A Consellería celebra a recuperación do legado artístico, pero a sombra da controversia ameaza con eclipsar calquera logro curatorial. A ironía da situación non pasou desapercibida para os asistentes: a arte que fala do esquecido coincide cunha protesta que clama contra o esquecemento institucional do criterio profesional.

As gretas dun sistema de designación

O conflito transcende a persoa finalmente seleccionada. O que subxace é unha queixa estrutural sobre como se elixen os xestores da cultura pública en Galicia. A reiteración das protestas por parte de Vegliota —que volve pór o foco na Consellería— evidencia que a polémica non é un feito puntual, senón a punta do iceberg dun descontento latente. A falta de consenso e a opacidade denunciada polos manifestantes son o reflexo dun modelo que xera desafección cada vez que hai un relevo nun posto directivo.

A Consellería defende a legalidade do procedemento, pero o ruído das protestas demostrou que a legalidade formal non abonda para construír liderados sólidos. A confianza do sector é un capital que non se decreta, gáñase mediante a participación real e a transparencia. O clima vivido na inauguración suxire que ese capital está baixo mínimos e que a nova dirección arrastra xa un lastre de lexitimidade que dificultará o seu labor.

A encrucillada definitiva para a política cultural

O CGAC asómase a un precipicio. A dirección que tome a Consellería nas próximas semanas definirá o clima cultural da lexislatura. Ignorar o descontento profundo que anida no gremio artístico equivalería a converter o museo nunha illa, tal como suxire o nome da mostra. Pero unha illa sen pontes coa súa contorna está condenada á irrelevancia.

A dinámica de confrontación recorrente suxire que o problema é sistémico. A maneira de designar os xestores culturais en Galicia necesita unha revisión urxente que poña a transparencia e a participación no centro do proceso. Do contrario, o CGAC corre o risco de converterse no reflexo exacto da súa última exposición: unha illa ignorada por aqueles que deberían ser o seu principal activo.

O fut