Poucas veces un personaxe local xerou tanta atención dentro e fóra da súa cidade como Xesús Pereira Fernández, finado este domingo en Monforte aos 66 anos. O seu nome quedou asociado para sempre a unha etapa convulsa da política da comarca de Lemos, pero tamén a un dos episodios xudiciais máis singulares que se recordan en Galicia: o litixio pola propiedade intelectual do Xacobeo 93.
O home que quixo ser dono dun Ano Santo
Antes de saltar aos titulares autonómicos, Pereira era un nome coñecido só no ámbito comarcal. Todo cambiou cando intentou facerse coa propiedade intelectual do Xacobeo 93, unha iniciativa que desembocou en anos de preitos coa Xunta e que rematou cunha condena xudicial polo uso inapropiado dunha marca que non lle pertencía: 500 millóns de pesetas daquela. Pereira declarouse insolvente, e daquelas vistas xudiciais pasou á memoria colectiva polo contraste entre os seus escasos medios declarados e a ambición dos seus proxectos.
Aquel asunto, que trascendeu amplamente o ámbito local, converteu a un exiliado da política municipal nun personaxe recoñecido en toda a comunidade. O seu paso polos tribunais deixou ademais unha estampa infrecuente: un enfrontamento dialéctico co propio xuíz sobre a súa situación económica que aínda se lembra entre quen seguiron o proceso.
Un azoute incansable do goberno local
A súa traxectoria política quedou marcada pola fundación de Independientes de Lemos, formación coa que se presentou ás eleccións municipais de 2003, aínda que curiosamente el mesmo non encabezou a candidatura. Os resultados foron testemuñais, pero iso non acovardou a un personaxe que parecía atopar na confrontación a súa verdadeira vocación.
Durante aqueles anos, Pereira converteu a presión sobre o goberno municipal —entón en mans do BNG, con Severino Rodríguez á fronte— nunha actividade case profesional. Denuncias, querelas contra o alcalde e varios dos seus concelleiros, recursos e comparecencias conformaban o seu método habitual de acción política. Para os seus críticos, era un provocador constante; para os seus poucos seguidores, un fiscal incansable do poder establecido. En calquera caso, a súa presenza marcou o clima político da Monforte de comezos de século.
Da política aos tribunais: unha condena de prisión
A súa relación coa xustiza non se limitou ao caso do Xacobeo. Un antigo socio dunha empresa de telefonía denunciouselle por apropiación indebida, e a sentenza condenatoria levouno finalmente ao cárcere, ingresando nun centro penitenciario. Foi o punto de inflexión que o afastou progresivamente da primeira liña pública, aínda que o seu nome seguiu asociado a unha época de confrontación extrema na política local.
A traxectoria de Pereira plantexa unha pregunta que trascende a súa biografía: que lugar ocupa na memoria política dunha cidade o personaxe que dedicou a súa enerxía pública a combater aos gobernantes de quenda, con métodos que rozaban o límite do lícito? O seu caso é un exemplo de como a fronteira entre a oposición fervorosa e o litixio permanente pode acabar difuminándose.
A despedida en Moreda
O funeral celebrarase este luns ás oito da tarde na igrexa parroquial de Moreda, onde posteriormente recibirá sepultura. Coa súa morte péchase un capítulo da historia local que combina política, xustiza e unha certa épica outsider difícil de clasificar.
Xesús Pereira foi, ante todo, un personaxe que non encaixaba nos moldes habituais. Nin político convencional nin simple polemista, deixou unha pegada feita de preitos, candidaturas testemuñais e titulares que lle deron unha notoriedade moi superior ao seu peso institucional real. Monforte despide así a un dos seus protagonistas máis controvertidos, cuxa figura seguramente seguirá alimentando conversas e memoria política durante anos.
