Lugo, 14 de agosto. Un home de 29 anos morreu esta mañá ás portas do centro de saúde de Illas Canarias, un dos ambulatorios de atención primaria da capital lucense. O xove derrubouse nada máis saír do centro e alí mesmo acudiron varios médicos do propio ambulatorio, aos que se sumou un equipo do 061. Tras máis dunha hora de intentos por reanimalo, nada se puido facer para salvarlle a vida.
Nada máis cruzar a porta de saída
O máis duro do episodio está na súa cronoloxía. Acababa de abandonar as instalacións cando caeu ao chan, a escasos metros das consultas. Difícil imaxinar unha paradoxa máis cruel: o colapso produciuse no único lugar onde a axuda non necesita desprazarse, onde os facultativos están a uns pasos e o tempo de resposta mídese en segundos.
Varios profesionais do centro saíron ata o exterior e comezaron a asistilo en plena rúa, nunha xornada calquera de agosto que deixou de selo para sempre. Vinte e nove anos. A cifra fala por si soa.
Máis dunha hora de batalla sanitaria
Sobre o que ocorreu despois hai un dato que o resume todo: os equipos traballaron durante máis de sesenta minutos en reanimar o xove. Primeiro o persoal do ambulatorio; despois, o reforzo do 061, o servizo de urxencias sanitarias do Servizo Galego de Saúde, que desprega por toda a comunidade unidades medicalizadas con médico, enfermaría e material de soporte vital avanzado.
Unha hora enteira. Son unha morea de minutos de manobras ininterrumpidas e, tamén, un termómetro da esperanza que os sanitarios sostiveron ata o final. Non foi suficiente. O xove faleceu xunto á entrada das consultas que cruzara apenas intres antes, e aí se truncou unha vida que comezaba.
Que marxe ten a medicina nun caso así? En calquera parada cardiorrespiratoria, a ventá útil para reverter a situación mídese en minutos. Aquí a resposta foi inmediata, case instantánea, coa asistencia médica literalmente á porta. E aínda así, o desenlace foi irreversible. Ese é o detalle máis desolador da xornada.
Un cordón policial e un trámite inevitable
Confirmado o falecemento, a escena cambiou de natureza. Axentes dos corpos de seguridade acordonaron a zona para que puidera executarse o levantamento do cadáver, o procedemento co que se documenta oficialmente unha morte cando chega de forma súbita e inesperada.
Convén lembrar que ese trámite non é un mero formalismo administrativo. A morte repentina dunha persoa nova obriga á intervención da autoridade xudicial e ás comprobacións periciais destinadas a aclarar as causas. Polo momento, nada transcendeu sobre a orixe do colapso. Cando a morte súbita afecta a xente tan nova, a sospeita clínica habitual apunta ao corazón, aínda que só a investigación poderá confirmalo ou descartalo.
A paradoxa máis amarga
A ninguén se lle escapa a ironía dramática do suceso. Morrer ás portas dun centro de saúde, con médicos acudindo en segundos e unha unidade medicalizada sumándose ao esforzo, constitúe a proba máis crúa de que a medicina ten límites. A velocidade da resposta non garante o desenlace. Aí está a chave dunha noticia que doe por partida dobre: pola idade da vítima e pola proximidade de toda a axuda dispoñible.
Poucas veces a rutina dun ambulatorio de barrio se ve sacudida deste xeito. Os centros de saúde están pensados para o cotián, para consultas e receitas, non para emerxencias letais no umbral mesmo do edificio. Agosto, ademais, complica todo: non é menor o dato de que o mes estival é, por defecto, tempada de horarios de verán na atención primaria galega, con cadros de persoal alixeirados polas vacacións. Un verán, este, marcado tamén polos incendios forestais en comarcas da provincia, como o rexistrado en Taboada.
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.