Cristina Correa, alcaldesa de Oia, convocou ao seu equipo xurídico este luns cun obxectivo claro: estudar un recurso de reposición que impida executar a orde de demolición do Talaso Atlántico. A diligencia parte do Xulgado do Contencioso-Administrativo número 3 de Pontevedra e esixe ao Concello que ordene de forma inmediata á empresa propietaria, Balneario do Atlántico, proceder ao derrubo. O reloxo corre: o Concello dispón de apenas uns días para presentar unha impugnación que free a execución.

A resposta municipal e os recursos sobre a mesa

Na reunión, segundo fontes municipais, analizáronse as vías administrativas e contencioso-administrativas dispoñibles. A primeira liña de defensa que manexa o Concello é presentar un recurso de reposición contra a diligencia xudicial, unha figura procesal que suspende temporalmente a execución mentres se valora a petición. Outra posibilidade que abriron os técnicos do Concello é solicitar a ampliación dos prazos vinculados ao Plan Especial de Infraestruturas e Dotacións (PEID), o instrumento urbanístico que o goberno local defendía como solución para dar encaixe legal ao complexo.

A rexedora, visibelmente preocupada polo impacto económico e patrimonial dunha demolición, recordou que a administración municipal poderíase enfrontar a reclamacións no caso de que o derrubo chegue a executarse e subliñou a lentitude dos procesos administrativos.

«A maquinaria administrativa é lenta e houbo atrasos en informes sectoriais que impediron a conclusión do PEID», asegurou, antes de recoñecer que a demolición supoñería unha «ruína» para as arcas municipais.

Esa referencia ao custo potencial responde a unha realidade: se o propietario reclamase danos e prexuízos pola perda do activo, o Concello tería que asumir unha factura de difícil cálculo para un municipio pequeno.

No ámbito técnico, a aprobación do PEID necesita informes sectoriais —entre eles unha avaliación ambiental favorable— e a conformidade de organismos como Costas. Os prazos non só dependen do Concello: informes externos demorados e requirimentos de compatibilidade coa normativa superior foron, segundo o goberno municipal, a principal causa do aprazamento. O xuíz, non obstante, considerou que a vía para legalizar o Talaso se esgotou e ditou a orde de derrubo.

Un edificio con pasado xudicial e 70 empregos en xogo

O hotel, erixido a comezos da primeira década dos 2000 con licencia municipal, arrastra un pleito de longo percorrido. En 2009 o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou as licenzas de construción e de actividade, e a orde de demolición converteuse en firme en 2013. Non é, polo tanto, unha polémica nova: o conflito entre a instalación e a protección do litoral galego vén de lonxe e foi motivo de litixios continuados.

Máis aló do expediente xudicial, o que está en cuestión é un proxecto que combina turismo, saúde e emprego. O Talaso é coñecido nas Rías Baixas pola súa oferta de talasoterapia: piscinas dinámicas de auga de mar climatizada, circuítos con chorros e camas de burbullas, ademais de tratamentos con algas e masaxes especializadas. Dispón de setenta habitacións e un restaurante que aposta por produtos do litoral; pola súa localización, a medio camiño entre Baiona e A Guarda, moitas estadías miran ao océano.

Na plantilla traballan arredor de 70 persoas, unha cifra significativa se se ten en conta a dimensión demográfica e económica de Oia. Para o municipio, o Talaso non é só un activo arquitectónico; é unha das principais fontes de emprego e de actividade turística en tempada baixa e alta. Onte, a pesar da convulsión xudicial, a actividade mantívose con normalidade e a direc