A alcaldesa de Oia, Cristina Correa, convocou ao seu equipo xurídico para este luns coa intención de preparar un recurso de reposición que impugne a dilixencia do Xulgado do Contencioso‑Administrativo número 3 de Pontevedra que insta o Concello a ordenar de forma inmediata a demolición do Talaso Atlántico. O municipio dispón de apenas días para presentar alegacións e, mentres se define a estratexia legal, o hotel mantén a súa actividade e a súa plantilla de 70 persoas agarda unha resolución que marcará o futuro laboral e urbanístico da zona.

A véspera dunha batalla xurídica

No encontro previsto, a rexidora municipal e os seus letrados analizarán as vías administrativas e xudiciais abertas, entre elas a posibilidade de solicitar a ampliación de prazos para a aprobación do Plan Especial de Infraestruturas e Dotacións (PEID), a ferramenta que o Concello estaba tramitando como vía para regularizar o complexo. A dilixencia do xulgado obriga ao Concello a esixir ao propietario, a empresa Balneario del Atlántico, a demolición do edificio no prazo fixado, unha orde que obriga a moverse con rapidez para evitar consecuencias irreversibles.

Correa recoñeceu que aínda non definiu os argumentos concretos do recurso, pero xustificou a actuación municipal en termos económicos e de risco patrimonial: «a maquinaria administrativa é lenta e houbo atrasos en informes sectoriais que impediron a conclusión do PEID», afirmou, subliñando que, se a demolición se executase, o Concello non estaría en condicións de responder a unha reclamación patrimonial. «O derrubo do Talaso suporía unha ruína para o Concello de Oia», engadiu en referencia ao impacto financeiro que tería nas arcas locais.

«A maquinaria administrativa é lenta e houbo atrasos en informes sectoriais que impediron a conclusión do PEID», dixo a alcaldesa.

Pola súa banda, a propiedade do hotel, que se define como pioneira en talasoterapia nas Rías Baixas, optou polo silencio institucional ante a resolución xudicial. Fontes municipais consultadas por este periódico insisten en que a prioridade agora mesmo é tramitar o recurso dentro dos límites legais e, en paralelo, explorar medidas cautelares que permitan suspender calquera execución mentres se resolven os procesos administrativos pendentes.

Un conflito con raíces nos anos 2000

O edificio, erixido a principios dos anos 2000 con licencia do propio Concello de Oia, leva máis dunha década atravesado por sentenzas adversas. Foi xa en 2009 cando o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou as licenzas de obra e de actividade, o que abriu un longo contencioso que rematou —con diferentes trámites e recursos— nunha orde firme de derrubo en 2013. As resolucións xudiciais veñen sostendo a incompatibilidade da edificación co réxime xurídico de protección do litoral no que se atopa, un treito de costa sensible desde o punto de vista paisaxístico e ambiental.

O PEID planteouse como a última carta do Concello para intentar encaixar o complexo na normativa urbanística, mediante un instrumento que permite regular usos concretos cando o planeamento xeral non é suficiente. Con todo, a aprobación dese plan esixe informes sectoriais —entre eles unha avaliación ambiental e a conformidade de Costas— que, segundo fontes municipais, non chegaron en tempo e forma, o que foi citado polo xulgado para non admitir a tramitación como cauce exculpatorio e ordenar o derrubo.

Non é a primeira vez que a costa galega presencia choques similares entre desenvolvemento turístico e protección do litoral. A tensión entre a necesidade de xerar actividade económica en comarcas con escasas alternativas e a obriga d