Oia recorre e gaña tempo para tentar salvar o Talaso Atlántico

A alcaldesa de Oia, Cristina Correa, puxo en marcha esta semana a maquinaria xurídica municipal coa intención de frear a orde de demolición do complexo hoteleiro Talaso Atlántico. A convocatoria do seu equipo legal para preparar un recurso de reposición chega cando o Concello dispón de apenas días para impugnar a dilixencia emitida polo Xulgado do Contencioso-Administrativo número 3 de Pontevedra, que esixe que o propietario proceda ao derrubo inmediato.

A rexedora e o seu equipo buscan unha saída administrativa

A reunión prevista para o luns perseguirá definir a vía procesal precisa: ampliar prazos para a aprobación dun instrumento urbanístico, presentar alegacións formais ou artellar recursos que suspendan a execución da orde xudicial. Segundo a propia alcaldesa, aínda non están decididos os argumentos concretos, pero o Concello considera imprescindible intentalo para evitar unha grave reclamación patrimonial no caso de execución do derrubo.

Correa lembrou en voz alta que a administración local non pode permitirse o custo económico e político dun proceso que remate co edificio. «A maquinaria administrativa é lenta e houbo atrasos en informes sectoriais que impediron a conclusión do PEID», afirmou, aludindo á tramitación que viña desenvolvendo o Concello como última vía para regularizar o conxunto. Nas súas palabras tamén asomou a preocupación polo emprego: no Talaso traballan 70 persoas, unha cifra notable para un municipio do litoral como Oia.

«Estabamos tramitando un plan especial para buscar o encaixe legal do complexo e agora, antes de que se complete, chegannos esta resolución», asegurou a alcaldesa.

Mentres se decide a estratexia, a actividade no establecemento mantense con normalidade e a propiedade, a empresa Balneario del Atlántico, gardan silencio sobre que pasos adoptarán. A orde xudicial obriga ao Concello a requirir ao titular para que proceda ao derrubo; se o propietario non actúa, a execución forzosa podería traer aparelladas consecuencias económicas para o Consistorio.

Antecedentes: un edificio con sentenzas de ilegalidade desde 2009

O Talaso Atlántico foi erixido comezos dos anos 2000 con licenza municipal, pero a súa situación xudicial foise complicando. A primeira sentenza que declarou a ilegalidade das licenzas data de 2009, cando o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou tanto a autorización de obras como a de actividade. Aínda así, a orde firme de demolición non se produciu ata 2013, un episodio que deixou aberta a ferida entre administracións, propietarios e veciños.

O principal problema radica na ubicación: o edificio ocupa unha franxa do litoral considerada especialmente protexida polo seu valor paisaxístico e ambiental. A súa presenza xera tensións recurrentes entre a vontade de potenciar un turismo de calidade —a talasoterapia foi un reclamo nas Rías Baixas— e a necesidade de preservar espazos costeiros que, en Galicia, están suxeitos a múltiples normativas, desde a de Costas ata as avaliacións de impacto ambiental.

O Plan Especial de Infraestruturas e Dotacións (PEID) que impulsou o Concello nos últimos meses pretendía ofrecer un marco técnico e xurídico que xustificase a continuidade do uso hoteleiro, pero o tribunal entendeu que ese proceso non chegou a materializarse no prazo. Para que un PEID sexa eficaz requírense informes sectoriais favorables, incluída a avaliación ambiental e a compatibilidade coa normativa de Costas, algo que neste caso se atrasou e que agora o Concello intenta reverter, solicitando ampliacións de prazo ou a suspensión cautelar da orde.