Osteoporose: «Nunca imaxinei que tras o meu terceiro parto chegaría o diagnóstico de osteopenia»

A actualidade informativa vese marcada pola osteoporose: «nunca imaxinei que tras, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

nn

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A osteoporose é unha enfermidade silenciosa, que non doe, ata que chegan as roturas dos ósos e as refracturas. Nos seus inicios é, por tanto, difícil de diagnosticar e máis se sucede antes da mediana idade. Así lle ocorreu a Raquel Sánchez. Ela, pequena e amable, con toda a enerxía que a enfermidade non conseguiu roubarlle, explica como, no seu caso, o achado foi fortuíto. «Tras o parto da miña terceira filla empecei a ter desaxustes hormonais. Ao constatar indicios dunha menopausa precoz, a miña xinecóloga píxome unha densitometría, unha proba que só se prescribe a partir dos cincuenta anos. A sorpresa foi grande, porque xa entón, aos meus trinta e oito, a osteopenia era clara e significativa. Foron os primeiros indicios que xa manifestaban a fraxilidade e porosidade dos meus ósos», expón. Ao diagnóstico, explica, «pódese chegar de moitas formas, pero tes que ter información: poden ser caídas constantes que non te explicas, roturas ou fisuras dalgún óso con golpes que xamais che imaxinarías, ou da maneira máis tola ou leve, como cun abrazo un pouco forte, collendo as bolsas da compra, a perda de altura de dous centímetros, porque o óso ao ser poroso vai acomodándose… Ese tipo de cousas deben alertarnos porque cando a osteoporose xa está instalada, xa non ten remedio, é unha enfermidade crónica e pode ir a máis». De feito, as fracturas e as segundas fracturas por fragilidade xa son a cuarta enfermidade crónica de maior impacto en España. Esta foi unha das conclusións da xornada de concienciación ‘fortalecer é’, organizada pola Sociedade Española de Investigación Ósea e do Metabolismo Mineral ( SEIOMM ), a Asociación Española de Pacientes con Osteoporose ( AECOS ) e a Fundación Hispana de Osteoporose e Enfermidades Metabólicas Óseas ( FHOEMO ), coa colaboración da biofarmacéutica UCB e da biotecnolóxica Amgen, co obxectivo de dar visibilidade á osteoporose e ás súas consecuencias na calidade de vida das persoas que a padecen. No caso de Raquel, o xinecólogo foi unha figura esencial á hora de dar a voz de alarma, e a partir dese inesperado achado fíxose un seguimento multidisciplinar, no que interviñeron coordinadamente este profesional xunto cun traumatólogo, internista, fisioterapeuta, nutricionista… Iso non impediu que esta muller tivera que deixar de lado as súas actividades físicas daquela época e cambialas por outras osteo saudables nas que non houbese risco de fractura. «Deixei de esquiar todos os fins de semana, de xogar ao pádel, ao tenis… Agora o que teño pautado é unha hora e media de camiñada lixeira. Hai que perder a preguiza. Tamén fago exercicios de ioga, pilates, sempre dirixidos por profesionais, persoas que saiban manexar a enfermidade.…». «As persoas que xa sufrimos unha fractura ósea -recoñece-, vivimos coa constante preocupación de sufrir unha nova fractura, polo que necesitamos información veraz, apoio e ferramentas prácticas para xestionar a nosa enfermidade, e que as autoridades sanitarias e os profesionais se centren en previr as refracturas, que poden marcar a diferenza entre manter a nosa independencia ou depender doutros«. Para Sánchez, o significativo «é que cando as mulleres se acheguen á perimenopausa, non se avergoñen: a menopausa non é unha enfermidade, é unha etapa da vida, como pode ser calquera outra. Pero temos que estar preparadas. Nese momento, o mellor é comezar con hábitos de vida saudables, exercicio físico diario, que se chama osteo saudable, e evitar en