O 13 de marzo de 2026, no Centro Amencer de Redondela, un mozo de 16 anos con parálise cerebral volveu poñer de manifesto a capacidade do fútbol para xerar emocións puras: Álex Fernández non pode falar de forma convencional, pero grazas a un dispositivo con pictogramas e saída de voz expresa a súa devoción polo Celta e o seu desexo de coñecer a ídolos como Iago Aspas e Borja Iglesias. A tecnoloxía permítelle sortear as barreiras da súa discapacidade e materializar un soño sinxelo pero contundente que reúne familia, educadores e compañeiros. Foi, en suma, unha mostra de como o deporte transcende o resultado para se converter nun ponte social.
No Centro Amencer explican que o aparello que utiliza Álex ofrece repertorios preconfigurados —verbos, frases comúns e retroalimentación auditiva— e que elixe cun sutil movemento ocular as palabras que logo o sistema vocaliza. Para os que o atenden, a súa maneira de comunicarse resulta clarificadora: di “gústame”, pide “máis” e nomea persoas e lugares con naturalidade. A logopeda que o acompaña no seu día a día describe o seu carácter como alegre e empático; ademais subliña que, a pesar das limitacións físicas, o seu vínculo co fútbol é intenso e cotián.
O fútbol, sinalan os profesionais do centro, concentra as contradiicións da sociedade: é lugar de encontro e de conflito, de exaltación colectiva e de silencios compartidos. En Vigo e nos seus arredores, as noites de partido en Balaídos son proba desas paixóns enfrontadas; ao mesmo tempo, contan tamén historias de ternura, como a dun adolescente do sur da ría que vive cada encontro como unha celebración. Para Álex, os partidos son sobre todo unha fonte de ledicia e pertenza que transcende as reixas físicas da súa cadeira.
A parálise cerebral limitou a súa mobilidade e a súa fala, pero non o seu interese nin a súa ironía. No centro combinou a atención especializada coa escolarización nun colexio ordinario ata que a adaptación educativa fixo necesario un traslado que non afectou a súa afección. As súas respostas ao dispositivo, relatadas polo seu equipo terapéutico, amosan un repertorio sinxelo e afectuoso: “Vivo en Redondela” figura entre as frases que utiliza con frecuencia e, por riba de todo, proclama a súa preferencia polo equipo da cidade. Esa constancia converteu a afección nunha parte central da súa identidade.
Os educadores e a familia traballan para que o seu vínculo co fútbol sexa o máis activo posible dentro das limitacións que impón a súa condición. O centro organiza saídas e actividades vinculadas ao deporte que buscan facilitar experiencias en grupo e a aproximación aos rituais da afección: cánticos, himnos e a convivencia previa aos partidos. Aínda que aínda non se concretou un encontro cos xogadores, o equipo educativo mantén viva a esperanza de que nalgún momento poida saudar a quen admira dende a grada ou a pantalla.
A historia de Álex tamén interpela aos clubes e á sociedade sobre a necesidade de accesibilidade e políticas de inclusión nos recintos deportivos. Facilitar visións adaptadas, permitir o acceso con acompañantes e ofrecer recursos para persoas con diversidade funcional son medidas que, máis aló da mera asistencia, contribúen a recoñecer o seu dereito a participar na vida cultural da cidade. Nese sentido, a presenza de afeccionados coma Álex no universo do fútbol exerce unha función pedagóxica e ética.
Para a súa logopeda, Ana Lago, a tecnoloxía non é só unha ferramenta clínica senón un medio para a relación afectiva: a través dela Álex mostra sentido do humor, empatía e unha curiosidade viva polos nomes e as caras que poboan as súas pantallas. Ela resalta tamén que a afección ten un efecto terapéutico evidente: anima á socialización, motiva a comunicación e xera proxectos compartidos no centro.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.