San Xoán en Lugo: miles de persoas na rúa, dous árbores queimados e ningunha alarma grave

Lume, alcol, multitude e madrugada. Unha combinación que habitualmente activa todos os protocolos de emerxencia. Con todo, a noite de San Xoán na capital lucense discorreu cunha calma infrecuente, segundo confirmaron fontes policiais, que apenas tiveron que intervir. Só os bombeiros municipais necesitaron desprazarse en dúas ocasións para sofocar dous árbores que arderon xunto ás fogueiras.

A noite que puido complicarse e non o fixo

Conven lembrar que significa San Xoán nunha cidade como Lugo. Miles de persoas concéntranse arredor das fogueiras, a rúa énchese de mesas, sardiñas e augardente, e o casco histórico convértese nun bullenteiro ata altas horas. A marxe de erro é estreita. Un vento mal medido, unha brasa mal apagada, unha botella rota xunto a unha lapa: calquera detalle abonda para que a festa se volva traxedia.

Non foi o caso. As mesmas fontes policiais que velaron pola seguridade cidadá durante a madrugada do mércores describiron unha xornada particularmente sosegada, con escasas intervencións e sen que se rexistrasen incidentes de gravidade. Unha valoración que, provindo de quen pasan a noite enteira patrullando entre fogueiras, ten un peso específico.

A ninguén se lle escapa que o contexto meteorolóxico non xogaba a favor. As previsións apuntaban a temperaturas elevadas na capital lucense, un factor que historicamente dispara o risco de incendios nestas datas. Que o resultado final fose tan positivo responde, probablemente, a unha combinación de previsión municipal, sensatez cidadá e algo de sorte. As tres cousas fan falla.

Dous árbores, dúas chamadas e pouco máis

Onde si tivo que actuar o servizo de extinción de incendios foi en dous puntos concretos da cidade. A primeira intervención chegou arredor da unha da madrugada. Na Rúa Montirón, veciños acenderan unha fogueira nun patio interior e as lapas propagáronse a unha cerdeira. O lume ameazaba con estenderse, así que os afectados pediron axuda profesional para controlar a situación antes de que fose a máis.

O segundo aviso produciuse nunha zona céntrica, próxima á sede da Organización Nacional de Cegos Españoles. Alí ardeu outro exemplar arbóreo por causas que non trascenderon, e novamente foron os bombeiros quen tiveron que personarse para sofocar as lapas. Dous árbores queimados nunha noite multitudinaria é, por paradoxal que pareza, unha cifra que invita ao optimismo.

O certo é que o balance podería ter sido bastante peor. Abonda con repasar o ocorrido noutras noites de San Xoán de anos anteriores en distintas cidades galegas para entender que dúas intervencións por árbores arrendo constitúen un custo asumible. Non quere dicir que sexa desexable: todo árbore perdido no casco urbano é un dano no mobiliario cidadán. Pero o panorama xeral, falando en frío, foi positivo.

O equilibrio entre tradición e seguridade

Non é menor o dato de que Galicia rexistrou 374 incidencias durante esa mesma xornada sen que se producisen sucesos graves. A cifra fala por si soa do volume de movemento que xeran as fogueiras en toda a Comunidade, pero tamén da capacidade dos servizos de emerxencia para absorber esa carga sen que se desborde. Lugo encaixou nese retrato sen sobresaltos.

Poucas veces a tradición e a seguridade converxen de forma tan harmónica. San Xoán é, por definición, unha noite de lume. O elemento purificador está no centro do ritual. Acender unha lumeira no medio dunha cidade amurallada, con edificios centenarios a escasos metros, require unha loxística que non se improvisa. Permisos de fogueiras, control de distancias, dispositivos de vixilancia, presenza policial visible. Todo conta. E cando algo falla, como ocorreu cos dous árbores, o sistema reacciona con rapidez.