Miguel Fernández-Palacios Gordon, nunha carta publicada o 10 de marzo de 2026 en La Región, critica a reiteración de advertencias sobre que Irán estará a piques de obter a bomba atómica e denuncia que esas predicións se empregan como xustificación para intervencións preventivas. O autor repasa décadas de estimacións fallidas e relaciona esa narrativa con decisións políticas que remataron en conflitos. A mensaxe central é que, pese ás repetidas equivocacións, a maquinaria da alarma global segue funcionando e as súas consecuencias recaen, sobre todo, nas poboacións afectadas.
O texto lembra unha sucesión de predicións que nunca se materializaron: en 1984, un informe do Senado dos Estados Unidos situou o horizonte en sete anos; en 1992 o entón primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu reduciu as expectativas a tres; e en 1995 a CIA proxectou o risco cara ao ano 2000. Máis tarde, en 2012, Netanyahu presentou ante a ONU unha representación gráfica destinada a exemplificar a ameazante inminencia, coa data de 2013 sinalada como término. Ningunha desas datas trouxo consigo a ameaza anunciada, pero a insistencia no perigo continuou a alimentar políticas e discursos belixerantes.
Fernández-Palacios Gordon lembra o caso de 2003, cando o denominado «Trío das Azores» respaldou a intervención en Iraq co argumento de que existían armas de destrución masiva. Aquela convicción, sostida por axencias e gobernos, resultou ser equivocada e deixou tras de si un ronsel de desconfianza cara ás fontes de intelixencia e de sufrimento na rexión. O autor utiliza este precedente para subliñar a futilidade de aceptar pronósticos definitivos como pretexto para accións militares.
A carta, nun ton crítico, advirte sobre a dinámica política que alimenta estas advertencias: un ciclo no que estimacións inciertas se transforman en xustificación para medidas preventivas que, segundo o asinante, responden máis a intereses xeoestratégicos que a probas concluintes. Ese mecanismo, escribe, ten continuidade porque o público e os medios seguen a outorgar credibilidade ás alarmas sen esixir comprobacións rigorosas. Así, a percepción de ameaza funciona como moeda política para quen busca consenso ante decisións conflictivas.
O autor non se limita a sinalar erros históricos; tamén apunta ás vítimas colaterais dese tipo de estratexias. Cando os dirixentes apelan á lóxica da guerra preventiva sobre a base de riscos non demostrados, os custos humanitarios e materiais recaen sobre poboacións enteiras e sobre a propia credibilidade internacional. Na súa visión, a lexitimación de intervencións en nome do inevitable remata por socavar a normativa internacional e as opcións diplomáticas.
O texto propón ademais unha reflexión sobre o papel da intelixencia e da diplomacia: os fallos recorrentes deberían impulsar unha revisión metodolóxica e unha maior cautela na comunicación pública de avaliacións sensibles. Segundo a carta, a persistencia do alarmismo fomenta a polarización e reduce o espazo para solucións negociadas, mentres que a repetición de pronósticos fallidos erosiona a confianza nas institucións encargadas de avaliar riscos.
No seu peche, Fernández-Palacios Gordon apela a unha lectura crítica por parte da cidadanía e dos medios ante pronósticos de catástrofe inminente que se repiten ao longo de décadas. Reivindica o escrutinio rigoroso e a esixencia de probas antes de aceptar que unha ameaza xeopolítica xustifica a intervención militar. A mensaxe, máis que unha revelación de feitos novos, é un recordatorio sobre as consecuencias de normalizar a sospeita e a acción preventiva.
A carta chega nun momento de renovada tensión rexional e de debates sobre como abordar proliferacións potenciais sen caer na tentación de solucións militares automáticas. Pa
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.