Poucas imaxes definen mellor a Galicia cá dun prado verde alimentado pola chuvia. Esa paisaxe, sen embargo, deixou de ser unha certeza este ano: a seca mantivo en xaque á comunidade ata entrado o mes de agosto e, ao contabilizar os danos, aparece unha cifra que transcende o anecdótico.
A organización agraria Unións Agrarias eleva a 164 millóns de euros o burato provocado pola perda de forraxe. Un cálculo que non fala unicamente dunha mala campaña, senón da fraxilidade dun sistema produtivo que daba por garantizado algo que xa non o está: a auga do ceo.
Do prado ao tanque: unha dependencia invisible
Quen compra un brick de leite rara vez pensa no millo que a fixo posible. Nas explotacións galegas, boa parte da alimentación do gando non se adquire fóra: cultívase na propia finca. Herba e millo convertidos en ensilado funcionan como a despensa de inverno das granxas, e ese autoabastecemento foi durante xeracións a gran vantaxe competitiva da gandería do noroeste.
A seca rompeu esa ecuación polos dous extremos. Os cultivos de millo, os máis castigados segundo as imaxes deste verán, chegaron á colleita con menos cantidade e menor valor nutritivo do previsto. E todo iso tras unha sementeira con desembolsos récord, nun contexto no que os fertilizantes e a enerxía xa encarecían cada partida. Menos colleita, peor calidade e custos desbocados: a treboada perfecta para unha granxa familiar.
164 millóns e un mapa desigual
O reparto territorial do dano debuxa con precisión a xeografía do sector. As provincias da Coruña e Lugo concentran o groso do impacto económico, e non por azar: nelas localízase o corazón lácteo galego. Onde hai máis vacas hai máis pradeiras improductivas; o mapa do desastre coincide co mapa do leite.
Convén salientar que a cifra é unha estimación sindical, non un dato certificado. Pero mesmo con esa cautela, a orde de magnitude obriga a tomarse o asunto en serio: trátase dun tecido produtivo que xa operaba con marxes estreitos e que agora afronta un déficit estrutural de alimento para os seus animais.
Un burato con vencemento en 2027
O máis inquietante do diagnóstico non é o presente, senón o prazo. A organización agraria avisa de que o afogo das granxas de leite se prolongará ata 2027, un horizonte que explica ata que punto unha seca non remata cando regresan as choivas.
A mecánica é ben coñecida no medio rural: se falta o forraxe propio, hai que comprar penso nun mercado caro; se se compra o que antes se producía, a marxe evapórase; e se o burato se tapa con débeda, a recuperación deixa de depender do ceo e pasa a depender de anos de contas axustadas.
A paradoxia da auga na España verde
Hai unha ironía difícil de ignorar. Galicia pertence á chamada España húmida, unha franxa onde a tradición agraria nunca precisou a cultura do rego que si normalizou o Mediterráneo. O prado medraba só e ninguén planteou encoros para regar o que a chuvia mantiña. Ese colchón climático funcionou durante décadas e agora amosa o seu reverso: cando o réxime de precipitacións se altera, non hai infraestrutura, nin hábito, nin cobertura que amortigue o golpe.
A pregunta incómoda é se este verán constitúe unha anomalía ou o inicio dunha pauta. Se gaña terreo a segunda hipótese, o debate deixará de versar sobre axudas puntuais para xirar cara ao almacenamento de auga, os cultivos resilientes e unha planificación que a comunidade, máis afeita ao exceso de chuvia cá súa ausencia, nunca tivo que afrontar.
Compartir esta nova
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. O segundo ao mando da Garda Civil en Lugo aparece sen vida nunha pista forestal de Baleira
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña