Mentres o resto de España bate os seus propios rexistros históricos de tráfico de pasaxeiros durante este mes de xullo, os tres aeroportos galegos pintan un panorama completamente á contra. A rede de infraestruturas aéreas da comunidade rexistrou un afundimento do 7 % na súa cota de mercado respecto ao mesmo mes do ano anterior. Un bañón estacional que destapa a fraxilidade estrutural das conexións da rexión en plena tempada alta turística.
Trens abarrotados, terminais baleiras
Ninguén pode dicir que os galegos se quedasen na casa este verán. A ninguén se lle escapa que o transporte alternativo está a experimentar unha presión demográfica poucas veces vista. Mentres as pistas de aterraxe perden *fuel*, os trens de longa distancia acumulan xornada tras xornada sen ofrecer nin unha soa praza libre. Demasiada coincidencia. O transporte por estrada tampouco se queda atrás nesta fuxida cara a diante do transporte terrestre, rexistrando uns porcentaxes de ocupación realmente notables que se ven impulsados, en grande medida, polos descontos tarifarios aplicados aos pasaxeiros máis novos.
Aí é onde xorde a paradoxal da mobilidade en Galicia. Quen queira saír ou entrar na comunidade estas semanas ten serias dificultades para facelo por vía aérea, pero tropézase cun colapso previo nas estacións de ferrocarril e nas estacións de autobús. O saturado panorama terrestre contrasta de forma brutal coa perda de peso específico do transporte aéreo, que simplemente non consegue reter aos pasaxeiros nin atraer as novas rutas necesarias para soster a cota de mercado. A fuga de 38.245 pasaxeiros nun só mes é un aviso a navegantes.
O triunfo histórico do resto de España fronte ao bañón galego
O certo é que a comparativa do sector aéreo resulta verdaderamente dolorosa para os intereses galegos. Cómpre lembrar que o mes pasado a suma conxunta de todos os aeroportos estatais logrou alcanzar o mellor dato histórico do mes de xullo desde que existen rexistros consolidados no país. Todo o territorio español celebra cifras récord, ensanchando a súa rede de conexións internacionais e de voos de cabotaxe, pero esta marea non levanta a economía aeroportuaria galega.
O recorte acumulado pola rede da comunidade ascende xa a 38.245 pasaxeiros menos respecto ás cifras absolutas rexistradas no mesmo mes do ano pasado. Non é un dato illado que repercuta drasticamente no conxunto do ano, pero non é menor o dato se se atende o contexto. Esta caída abrupta de preto de corenta mil usuarios encadea unha dinámica preocupante que o bloque de infraestruturas galegas arrastra desde hai varios meses, demostrando unha total incapacidade para engancharse ao repunte xeneralizado do turismo e da mobilidade nacional.
O modesto paso adiante de Alvedro
Doado atopar un rescoldo de luz en medio deste escuro balance xeral. Poucas veces unha porcentaxe positiva sabe a tan pouco nun escenario de recesión severa. Dos tres aeródromos cos que conta a comunidade, unicamente o complexo coruñés de Alvedro consegue manter a cabeza fóra da auga. E faino, ademais, cunha contribución moi tímida: apenas mil pasaxeiros máis ca en xullo do exercicio anterior. Un incremento puramente simbólico que evita o cero, mais que está moi lonxe de compensar o severo desplome xeneralizado.
O estancamento das infraestruturas na Coruña, Santiago e Vigo está directamente ligado á hibernación do tráfico aéreo tradicional. Esta desconexión das grandes rutas europeas e dos fluxos vacacionais nacionais por aire condena a Galicia a un relativo illamento estratéxico. Aí está a chave dun problema que transcende o puramente económico para instalarse de cheiro no fracaso das políticas de conectividade. Tres terminais. Tres loitas constantes. Unha mesma deriva silenciosa
