Un atraso inesperado no arranque do Consello de Ministros celebrado o 20 de marzo de 2026 na Moncloa deixou á vista a tensión interna da coalición: os ministros afíns a Sumar condicionaron a aprobación do paquete anticrise —anunciado polo presidente— á incorporación de medidas concretas para protexer aos inquilinos. A negociación, longa e tensa, obrigou o Executivo a aceptar a prórroga de contratos de aluguer e controis de marxes nalgúns sectores antes de levar o decreto á sinatura.
Un Consello extraordinario que empezou tarde pola vivenda
A xornada comezou como un exercicio de urxencia: o Goberno convocou un Consello de Ministros extraordinario para responder á escalada de prezos derivada do conflito en Irán e ás perturbacións no mercado enerxético. Non obstante, a sesión non empezou á hora prevista porque as autoridades de Sumar plantexaran que o paquete non podía limitarse a rebaixas fiscais ou a medidas sobre carburantes sen abordar a crecente vulnerabilidade dos fogares fronte á renda.
Segundo fontes próximas á formación, os membros de Sumar presionaron para incluír unha prórroga automática de contratos de aluguer e un mecanismo de control de marxes empresariais que permitise evitar aumentos inxustificados de prezos como efecto colateral das reducións de impostos. O Goberno central, pola súa banda, sopesou medidas fiscais inmediatas: entre elas unha posible redución do IVA dos carburantes do 21% ao 10%, destinada a aliviar a facturación de transportistas e consumidores.
A presenza na rolda de prensa posterior do presidente, Pedro Sánchez, e a comparecencia televisiva que seguiu mostraron a tensión interna. O Executivo anunciou un plan de apoio cun paquete de 5.000 millóns de euros para mitigar o impacto inflacionario, pero o detalle sobre as medidas de vivenda fora obxecto dunha negociación de última hora que atrasou a aprobación formal do decreto.
Na práctica, a entrada desas demandas por parte de Sumar supuxo unha vitoria política para a esquerda do Executivo, que levaba meses advertindo sobre a necesidade de blindar aos inquilinos ante novas subidas de prezos. Á falta de confirmación oficial sobre a extensión temporal da prórroga, fontes socialistas próximas ao Goberno sinalaron que o acordo alcanzado foi unha solución intermedia: medidas de urxencia e fórmulas de control de prezos con carácter temporal, con revisións posteriores no Parlamento.
Antecedentes e por que Sumar apretou nesta ocasión
Non é a primeira vez que a cuestión da vivenda tensiona a coalición. En España, a crise do aluguer e a escaseza de oferta asequible agraváronse nos últimos anos, empurrando movementos sociais e parte do bloque gobernamental a insistir en intervencións públicas máis decididas. Sumar fixo da defensa dos inquilinos un dos seus cabalos de batalla, e a guerra en Irán, co seu efecto inflacionario sobre a enerxía, ofreceu a oportunidade para forzar a man.
En Galicia, onde o mercado inmobiliario combina grandes cidades con áreas rurais afectadas pola despoboación, a demanda de medidas concretas é palpable. Cidades como Vigo, A Coruña e Santiago viron tensións nos seus mercados de aluguer; mentres tanto, provincias interiores como Ourense conviven cun problema demográfico agudo —segundo datos recentes, a provincia perdeu en torno a 2.000 alumnos na última década— que condiciona tanto a oferta como a demanda de vivenda a longo prazo.
A folla de ruta de Sumar combina urxencia e estratexia: forzar a inclusión de medidas nun decreto de alcance inmediato para logo esixir a súa modificación parlamentaria.
