Un estudo publicado na revista científica Journal of Psychosomatic Research, coa participación de médicos de familia do Centro de Saúde público Ramón y Cajal de Alcorcón, conclúe que as persoas con trastornos mentais presentan unha maior mortalidade hospitalaria por ictus en España. A investigación analiza os ingresos por ictus no período 2019-2023 e compara os resultados cos do intervalo 2005-2009 para avaliar a evolución destas diferenzas. Os autores advirten de que, aínda que a mortalidade global mellorou na poboación xeral, esa tendencia non se trasladou de forma significativa a quen padece enfermidades psiquiátricas. O traballo sinala factores clínicos e sociosanitarios que poderían explicar ese desfase.
Para elaborar o estudo utilizáronse os rexistros do Conxunto Mínimo Básico de Datos xestionado polo Ministerio de Sanidade, abarcando todos os pacientes hospitalizados por ictus en España nos períodos analizados. Entre 2019 e 2023 contabilizáronse 311.528 ingresos por ictus, cunha mortalidade global do 14,4% durante a hospitalización. Os investigadores compararon os episodios e os desenlaces en pacientes con diagnósticos previos de depresión, ansiedade, esquizofrenia, trastorno bipolar e trastornos da personalidade fronte aos que non presentaban eses antecedentes. A amplitude e calidade da base de datos permitiu realizar axustes estatísticos para tentar illar o efecto do trastorno mental nos resultados.
Os resultados amosan que a mortalidade por ictus isquémico foi significativamente máis alta en pacientes con esquizofrenia, trastorno bipolar e trastornos da personalidade, mentres que a mortalidade asociada ao ictus hemorráxico foi superior naqueles que cursaban esquizofrenia. Estas diferenzas mantivéronse tras o control por comorbilidades e outras variables demográficas, segundo explican os autores. O diagnóstico psiquiátrico aparece así como un factor asociado a un peor pronóstico durante a hospitalización por ictus. O estudo resalta que non se trata unicamente dun achado puntual, senón dunha tendencia observable no conxunto dos rexistros nacionais.
Ao comparar os períodos 2005-2009 e 2019-2023, os investigadores observaron unha redución significativa da mortalidade por ictus isquémico e hemorráxico na poboación xeral, o que reflicte avances no diagnóstico e no tratamento agudo do ictus. Non obstante, esa mellora non se reproducía de forma significativa no subgrupo de pacientes con trastornos psiquiátricos. En concreto, non houbo unha diminución apreciable da mortalidade por ictus isquémico nas persoas con problemas de saúde mental nin da mortalidade por ictus hemorráxico naqueles que teñen depresión, esquizofrenia ou trastorno bipolar.
Os autores discuten varias explicacións posibles para estes resultados. Entre os factores apuntados figuran un peor estado de saúde previo ao ingreso, maior carga de comorbilidades cardiovasculares, un acceso máis limitado ou tardío á atención sanitaria e diferenzas na calidade da atención recibida. Tamén se considera o impacto potencial dalgúns tratamentos psicotrópicos que poden aumentar o risco vascular ou complicar a resposta ao tratamento do ictus. A combinación de factores sociais, médicos e terapéuticos podería contribuír a un peor desfecho neste colectivo.
Ademais das causas clínicas e asistenciais, o equipo investigador destaca mecanismos neurobiolóxicos que poderían influír na gravidade do ictus e na recuperación. Entre eses mecanismos figuran alteracións do eixe hipotálamo-hipófise-suprarrenal, disfuncións inmunolóxicas crónicas e cambios nos sistemas serotoninérgico e dopaminérgico, que poderían aumentar a vulnerabilidade vascular e modular a resposta inflamatoria tras o evento cerebral. Estas hipóteses subliñan a complexidade da interrelación entre trastorn
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.