quen foi concelleiro no Concello de Lugo e presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, condenado nunha das pezas separadas da operación Pokemon, disfrutou nas últimas semanas do seu primeiro permiso penitenciario. Fáino con 76 anos acabados de cumplir —alcanzóunos o pasado 1 de xullo— e tras dous anos e medio interno no prisión de Monterroso, onde ingresou a principios de 2024.
Un permiso con discrepancias entre Fiscalía e xuíz
Non foi unha decisión unánime. A Fiscalía opúxose a conceder o beneficio penitenciario, pero a sección de Vixilancia Penitenciaria do Tribunal de Instancia de Lugo terminou dándolle a approveación. Esa discrepancia entre acusación pública e órgano de vixilancia non é infrecuente nos permisos de reos condenados por corrupción, aínda que a ninguén se lle escapa que o perfil do interno —un alto cargo que estivo no centro da macrocausa contra a corrupción na provincia— engade sensibilidade ao asunto.
O permiso, ademais, transcorreu sen estridencias. Segundo a información publicada, o exedil pasou os días discretamente no seu contorno veciñal e, se descansou no seu domicilio, os veciños nin sequera se decataron da súa presenza. Nada de imaxes públicas, nin xestos de retorno á vida civil que trascendesen máis aló do barrio.
Da Confitería Mercedes ao banquillo: a estela da Pokemon
Convén recordar de que caso falamos. A operación Pokemon foi a macrocausa contra a corrupción instruída durante anos en Lugo pola daquela maxistrada titular do xulgado de instrución número 1, un proceso que salpicou a decenas de cargos públicos, empresarios e funcionarios da cidade e que marcou a política local durante máis dunha década. O interno de Monterroso foi unha das pezas visibles daquel sumario: man dereita do entón alcalde, concelleiro no goberno municipal e, despois, presidente do organismo de cunca do Miño-Sil, un posto de forte peso territorial en Galicia.
A súa condena chegou por unha das pezas separadas daquela causa, non pola peza principal. Ese detalle non é menor. A Pokemon dividiuse en múltiples procedementos, e mentres algúns seguen o seu curso —de feito, os acusados da peza principal declaráronse culpables no xuízo celebrado en 2024—, outros xa contan con sentenzas firmes e condenados a cumprir pena. Cada peza avanza ao seu ritmo. Demasiado despacio, dirán algúns.
A rutina penitenciaria dun preso de perfil político
Dous anos e medio en Monterroso. É o tempo que leva interno este exalto cargo, que o pasado verán superou os 75 anos, idade á que a lexislación penitenciaria facilita determinados beneficios por razón de idade e circunstancias persoais. O primeiro permiso adoita considerarse un fito no tratamento penitenciario: é a porta de entrada a un réxime de semilibertade que, co tempo, pode desembocar en saídas extraordinarias ou nun grao de vida normalizada.
Que o teña obtido a pesares do informe desfavorable do Ministerio Fiscal indica que os órganos de Vixilancia Penitenciaria valoraron positivamente a súa evolución. Que pasase inadvertido entre os seus veciños indica outra cousa: a natureza, case doméstica, destes permisos, moi afastada do ruído xudicial que acompañou o caso durante anos nos xulgados de Lugo, con comparecencias constantes e fotografías nas portas da Audiencia.
O que queda por diante
O caso Pokemon segue a ser, moitos anos despois do seu inicio, unha referencia obrigatoria da corrupción política en Galicia. E mentres as pezas tardías aínda se xulgan, os condenados das primeiras van percorrendo, con maiores ou menores friccións, o camiño de volta: permisos, graos, eventualmente liberdade condicional. É a mecánica do sistema. Ás veces encaixa mal co relato público dos grandes escándalos, que tende a conxelarse no momento do arresto.
Únete a la conversación
En esta sección solo pueden comentar usuarios registrados.