Unha vítima de violencia machista narra na Audiencia de Pontevedra anos de golpes e silencio

Unha muller de Pontevedra declarou este xoves ante a Audiencia Provincial sobre os maltratos que, segundo a acusación, sufriu por parte da súa parella durante a relación, un calvario que chegou a facerlle ocultar as lesións mesmo ao seu propio médico. O fiscal solicita para o acusado, que compareceu desde a cadea de Bonxe, en Lugo, unha pena de doce anos de prisión. Os feitos coñecéronse grazas á información publicada por La Voz de Galicia.

A culpa invertida

Quen escoita este tipo de relatos pregúntase sempre o mesmo: por que tardaron tanto en denunciar. A resposta, unha vez máis, está na propia mecánica do maltrato. A muller explicou ante o tribunal como chegou a interiorizar a violencia que sufría ata o punto de atribuírse a responsabilidade dos golpes. Pensaba que o problema era ela, non el. Non é unha excepción: é case a regra.

Esa distorsión ten consecuencias moi concretas. A vítima recoñeceu que chegou a evitar acudir ao médico para non ter que explicar moratóns, roturas, dores. Un dente roto, segundo o relato do xuízo, foi unha das pegadas físicas que lle quedaron daquelas agresións. Ocultar unha lesión a un profesional sanitario require un grao de medo e de illamento que a ninguén debería resultarlle difícil de imaxinar, e con todo custa: custa porque quen non o viviu tende a crer que denunciar é fácil.

Control e encerro cotián

A violencia non foi só física. A acusación sostén que o home controlaba os movementos da súa parella ao punto de non deixala saír soa á rúa. Ese cerco cotián —decidir por ela, vixiala, illala— adoita preceder e acompañar as agresións, e é precisamente o que fai máis difícil romper a cadea: se non podes saír soa, tampouco podes pedir axuda con normalidade.

A ninguén se lle escapa que este patrón, o da parella que converte o domicilio nun espazo de vixilancia, é un dos trazos máis repetidos nos xuízos por violencia de xénero que se celebran cada semana en toda Galicia. Aí está a clave de por que moitas vítimas non piden socorro ata que a situación se vira insostible.

Denunciar… e marchar da cidade

Houbo un detalle especialmente duro na declaración. Cando a muller finalmente deu o paso de denunciar, quen tivo que abandonar a cidade foi ela. O agresor, en cambio, permaneceu en Pontevedra, a urbe do Lérez onde estaba afincado. A cifra fala por si só: a vítima pagou coa súa vida, co seu contorno e coa súa xeografía o feito de haber contado o que pasaba.

Este desenlace —a expulsión silenciosa da vítima— é un dos grandes pendentes do sistema. A lei protexe con medidas de afastamento, si, pero na práctica moitas mulleres acaban sendo elas quen se mudan, cambian de barrio ou de cidade, refan a súa vida á carreira. Denunciar debería significar que marcha o outro. Demasiadas veces non é así.

Doce anos de petición fiscal e un xuízo co acusado entre reixas

O acusado acudiu este xoves á Audiencia de Pontevedra en traslado desde o centro penitenciario de Bonxe, na provincia de Lugo, onde se atopa privado de liberdade. A Fiscalía mantén a súa petición: doce anos de prisión polos feitos que se lle imputan. O proceso deberá decidir agora que responsabilidade penal corresponde a unha relación marcada, segundo o relato da acusación, por golpes, control e illamento.