Vigo: o rexedor que presume de non coller vacacións desde hai dezanove anos

O alcalde de Vigo, Abel Caballero (Ponteareas, 1946), asegura que leva dezanove anos seguidos sen coller vacacións. A súa fórmula é singular: queda na cidade que goberna e converte o verán nunha extensión do traballo. «En Vigo inventamos o verán do século XXI», proclama o rexedor, convencido de que a cidade olívica creou un modelo de estío urbano que outros deberían imitar.

A oficina con vistas ao estío

Ninguén no contorno do rexedor se sorprende xa de velo cada agosto percorrendo a cidade entre actos institucionais e concertos. O seu razoamento, recollido nunha entrevista recente, é dunha lóxica aparentemente simple: a actividade veraniega en Vigo é tan intensa que obriga a estar presente. Pero hai un matiz que el mesmo subliña con orgullo: esa presencia non a vive como unha carga, senón como unha forma de veraneo en si mesma. Traballo e disfrute, di, pódense compatibilizar «marabillosamente».

Convén recordar que non é un dato menor. Dezanove anos sen unhas vacacións formais é unha decisión vital pouco habitual na política española, onde agosto adoita ser o mes do relevo institucional. Caballero, que cumprirá 80 anos en 2026, fixo desa permanencia estival unha seña de identidade política e tamén persoal. Demasiado tempo sen pausa para a maioría dos mortais; para el, aparentemente, unha maneira de estar onde quere estar.

Castrelos, o escenario da complicidade

A ninguén se lle escapa cal é o epicentro dese verán vigués que o alcalde defende con tanto entusiasmo. O auditorio ao aire libre de Castrelos, en pleno parque da cidade, é o escenario onde o rexedor constrúe cada ano a súa particular relación co público. Sobe ao escenario, presenta os concertos e establece, segundo recolle a crónica, unha grande empatía con quen enchen as bancadas. Na imaxe que acompaña a entrevista véselle posando antes dun concerto de Viva Suecia, unha das formacións do cartel estival.

Ese xesto de presentar persoalmente os concertos converteuse nun ritual. Non é a figura dun alcalde que inaugura e marcha, senón a de quen queda, colle o micrófono e dialoga con miles de persoas á espera da música. A cifra de actos que cada verán se concentra na cidade fala por si soa de por que o rexedor considera imposible ausentarse: concertos, actividades e unha programación que converte os meses cálidos en tempada alta tamén para a vida local, non só para o turismo.

Un modelo de verán urbano

Pode unha cidade ser un destino de veraneo para quen a goberna? Esa é, no fondo, a aposta que defende o alcalde. Fronte á idea tradicional do verán como fuxida —praia afastada, desconexión, silencio—, Vigo propón o contrario: quedar. A cidade máis poboada de Galicia, asomada ás Rías Baixas e co mar como fondo permanente, tería atopado segundo o seu rexedor a fórmula para que o estío non sexa unha tempada morta institucional senón, todo o contrario, o momento de máxima actividade pública.

O certo é que a aposta ten a súa lóxica nunha urbe de tamaño medio-grande onde a cultura ao aire libre gaña terreo ano tras ano. O auditorio de Castrelos, co seu escenario aberto rodeado de arborado, encarna ese modelo: música baixo o ceo galego, público local e visitante mesturados, e unha administración presente. Aí está a chave, diría o propio Caballero, dese «verán do século XXI» que a súa cidade tería inventado.