A superprodución española Zeta, dirixida por Dani de la Torre e protagonizada por Mario Casas, chega mañá a Amazon Prime sen pasar pola cartelera tradicional. A película articula un thriller de espionaxe que arrinca co asasinato simultáneo de catro exaxentes en embaixadas repartidas polo mundo e sitúa ao Centro Nacional de Intelixencia na procura dun quinto implicado que tería escapado tras unha operación ocorrida hai 35 anos en Colombia.

Un thriller que aspira a frenar la tendencia paródica del género

Durante anos, o cinema español tratou o espionaxe desde o prisma da sátira ou da parodia; o héroe heroico e pulcro parecía reservado a Hollywood. Con Zeta, De la Torre pretende romper esa dinámica. Producida pola plataforma estadounidense, a cinta bebe dos moldes do cinema de acción anglosaxón —pénsese na estirpe de James Bond ou nas entregas de Misión: imposible— pero busca distancia no tratamento do personaxe: un axente marcado por decisións morais complicadas e polas secuelas psicolóxicas de matar.

O guion, asinado xunto con Oriol Paulo e Jordi Vallejo, apoiouse en asesores do propio Centro Nacional de Intelixencia (CNI) para insuflar verosimilitude. Segundo o equipo creativo, esa consulta deixou claro que o traballo real dun espía nada ten que ver cos estereotipos do cinema comercial: fallos, medos e arrepentimentos forman parte da cotidianidade. A elección de situar a primeira chispa argumental nunha operación de hai tres décadas —con ecos de Latinoamérica— proporciona ademais á película unha dimensión histórica que, aínda sendo ficción, remexe feridas aínda presentes na memoria colectiva.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

“É importante que nos sacudamos de enriba o complexo de inferioridade e o medo ás comparacións co cinema estadounidense”, dixo De la Torre sobre a ambición do proxecto.

A decisión de estrear directamente en streaming, e non nas salas, alimentou o debate sobre a viabilidade comercial do cinema de acción en España. Para o director, con todo, esa vía garante un alcance inmediato e masivo, algo que pode axudar a consolidar, se hai resposta, a idea dunha saga arredor do axente Zeta. A aposta é dobre: por un lado, demostrar que aquí se poden filmar thrillers de gran alento; por outro, colocar a un actor de perfil local como Mario Casas no escaparate internacional do xénero.

De ETA ás FARC: un trasfondo que remexe sensibilidades

A trama non elide a realidade política española nin as conexións con América Latina. De la Torre e os seus guionistas optan por situar as orixes do conflito en vínculos históricos entre grupos armados e redes de narcotráfico: faise referencia á presenza de etarras en Latinoamérica que chegaron a instruír ás FARC en explosivos e, segundo a trama, colaboraron con cúpulas do narcotráfico asociadas a figuras como Pablo Escobar. O cineasta asegura que moitos destes datos foron trasladados por axentes do CNI durante o proceso creativo.

Tratar episodios tan sensibles obriga a ter man firme. En Galicia —onde De la Torre ten raíces e onde a memoria do narcotráfico e as súas conexións coa droga nos anos 80 e 90 forman parte da crónica social— a película abrirá inevitables debates. Non é a primeira vez que o territorio galego aparece en relatos sobre contrabando e narcotráfico; a novidade aquí é integrar eses episodios nun thriller de acción que aspira a entreter sen eludir a responsabilidade histórica.

Para boa parte da industria cultural, abordar a violencia vinculada á historia recente require equilibrio: relatar sen instrumentalizar. De l