Os últimos acontecementos relacionados con outra excelente recuperación garcía xeraron un intenso debate na opinión pública.
Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Detalles do Festival de Ópera
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Un dos atractivos deste Festival de Ópera é xuntar títulos coñecidos do xénero e rescatar outros moi interesantes, descoñecidos en España, e ao mesmo tempo recorrer a espazos verdadeiramente únicos, tanto pola súa posible inspiración histórica nalgunhas das óperas como por servir de cuna e formación de autores como Manuel García.
Niso lévase xa uns anos colaborando co ciclo das óperas ofrecidas nas casas palacio de Sevilla, que revive en espazos únicos sevillanos óperas do gran catálogo de títulos que contan coa cidade como participante.
Nesta ocasión, esta obra de García será representada no Palacio de las Dueñas, na Casa de Salinas e no Hospital de la Caridad, destacados pazos sevillanos, coas que se quere recuperar a súa presenza viva na cidade e que, asemade, servirá para visibilizar obras tan pouco coñecidas como esta dun sevillano tan ilustre.
Escenificación e protagonistas
As dúas pezas recuperadas supuxeron un gran esforzo, seguramente non proporcional ao seu custe, xa que primeou máis a imaxinación que o despilfarro.
O patio principal do palacio de la Dueñas acollía esta función, envolto nunha suxestiva iluminación e humedecido pola choiva.
‘A priori’ poderíase pensar que é imposible realizar ópera así, xa que o interior está completamente axardinado, deixando o peristilo porticado como única posibilidade.
En cambio, ofrece unha acústica envexable.
Isto supón a alegría de escoitar as voces e tamén os instrumentos sen amplificar.
¿Pero quen pode asumir este reto?
Pois un especialista en escenificacións complicadas como Emiliano Suárez, creador do concepto Ópera Garage, que asignou ao cuarteto de corda e ao piano unha esquina e unha arcada a cada membro do cuarteto vocal.
Poderíase pensar que non houbo movemento escénico.
Pois houbo o suficiente, quizais porque Suárez soubo dirixir aos cantantes como actores e viceversa; despois, porque plantexou a historia primeiro recreando a figura de García e os seus fillos e máis tarde os encaixou nunha historia teatral que eles debían representar cantando.
Milagroso foi o paso actoral deses fillos algo egocéntricos e de miras curtas, para despois convertelos nos personaxes da historia que nos contaban, quizais debida ao mesmo García.
Aquí é onde non sabemos se o mérito é porque todos son excelentes actores ou quizais porque foi Suárez quen os aleccionou convenientemente.
Se é isto último, os rapaces aprenden rápido, porque, ao que parece, tiveron pouco tempo para ensaiar.
Actuacións destacadas
Gerardo Bullón é un barítono madrileño de excelente voz, tanto para o teatro como para a ópera, se ben neste último eido parecéranos que empregaba o seu excelente rexistro dunha forma moi natural, sometendo a zona máis grave a unha impostación máis visible, pero distendida e nada encorsetada.
Foi un gran Manuel García.
Juana Ruiz-García foi filla do tenor sevillano e da súa primeira muller, Manuela.
Era o personaxe que asumiu Carolina Moncada, soprano, especialista en zarzuela e repertorio español, e que desde o punto de vista da representación sufriu un cambio.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.