A actualidade informativa vese marcada por Pablo Alborán: «si mi, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual. As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Esta entrevista semella moito ao novo disco de Pablo Alborán. Un só detonante abonda para que as palabras —neste caso, a música no outro— saian como o chorro a presión dunha boca de incendios. Tras compartir un agarimoso abrazo e tomar asiento nunha luminosa salita das oficinas de Warner Music na Estación Norte de Madrid, pedímoslle que acotase no tempo o proceso compositivo do seu novo disco, ‘KM 0’. Os seus ollos apúntanse cara arriba e os seus párpados péchanse un pouquiño co xesto de botar a vista atrás, colle aire, e dá unha primeira resposta de máis de cinco minutos na que o explica case todo. «A partir de finais de 2023 empezaron a pasar moitas cousas na miña vida», arrinca tras un longo suspiro. «Rematei a xira española, e cando ía comezar a xira nos Estados Unidos entereime de que na miña casa as cousas comezaban a tremer. Un familiar estivo mal, cun proceso de quimioterapia e mielosupresión, e un trasplante de médula. Sabendo iso tiven que irme de xira. Como non podiamos facer nada, eu decidín marchar de xira. E digamos que esa xira axudou á investigación. Porque esa era a miña meta: que se eu tiña que marcharme, polo menos tivese un sentido». Naquel momento empezou «a sentir moitas cousas», conta Alborán. «Primeiro, ter que marcharme cando as cousas non estaban ben na casa. E ao mesmo tempo, marcharme foi unha salvación porque a miña cabeza estaba activa ao ter algo que facer, ao estar ocupado. Porque aquí non podería facer nada, estaban buscando trasplante e non servía de nada quedar aquí. Estabamos á espera. Entón, aquilo de aprender por primeira vez na miña vida algo que sempre temín moito, que é que pase algo cando eu non estou, que é algo que temos moito os que viaxamos constantemente, iso, abaloume. O concepto da miña profesión, do meu oficio, do diñeiro… de todo. A partir de aí empezou a espertar a inspiración sen que eu o soubese. E cando volvo dos Estados Unidos, os conceptos da vida, a morte, a enfermidade, a saúde… todo comezou a saír. E iso foi un caldo de cultivo ‘heavy’».
Foi tras a felicísima noticia da curación cando «explota todo», asegura. «De súpeto todo saíu ben, rematei unha xira que foi un soño, porque xamais imaxinei que actuaría no Madison Square Garden de Nova York, en Los Ángeles, en Miami… Eu fun como anestesiado, sen saber que ía atopar, pero o público axudoume a vivir todo ese proceso sen saber nada do que me pasaba, porque eu non dixen nin mu. De feito, estouno contando agora porque se curou, se non, non o contaría. Curouse milagrosamente. Ben, milagrosamente non, grazas á ciencia, á investigación, á doazón de médula, e obviamente grazas ao esforzo desta persoa». Aí, insiste, «explota todo, volvo á miña casa e escribo este disco». Preguntar de que familiar se trata sería grosero. Se dixo «familiar» é porque non quere que se saiba e, ademais, que máis nos importa iso a nós. O significativo é que está ben, e que Pablo Alborán non se retira. Porque se non se chegase a curar, xa non é que este disco xamais vira a luz. «É que eu non seguiría nisto», asegura cunha rotundidade que conxela a sala e nos pon a pel de galiña. En ‘KM 0’ hai unha homenaxe á planta 7 do Hospital La Fe de Valencia onde estiveron acompañando o seu familiar na súa loita contra a leucemia, pero diríase que o tema central do álbum é a fama e as súas consecuencias. O amor condicionado por ela, as batallas introspectivas que desata, a busca do verdadeiro eu, a autodefensa fronte á xente que se lle achega e actúa como se o coñecese… «Como vivo ex
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.