Os últimos acontecementos relacionados coa familia alemá que vive en xeraron un intenso debate na opinión pública.
Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
A experiencia dunha familia alemá en España
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
É habitual que moitos cidadáns do centro e norte de Europa imaxinen unha vida de soño en España.
O noso país é visto como un lugar no que instalarse e vivir cunha gran calidade de vida, bo clima, prezos asequibles e servizos de primeiro nivel.
Do mesmo xeito, agora é moi fácil traballar en réxime remoto e España é ideal para os coñecidos como nómadas dixitais.
Non obstante, non todo é tan fermoso como parece e isto é o que lles pasou a unha familia alemá, que recentemente contou a súa experiencia vivindo en España.
Lukas Reinike e Jennifer Itinga Fontan instalaron cos seus fillos Noel e Elián, de seis e catro anos respectivamente, en España, concretamente en Dénia (Alacant).
A sorpresa é que un ano despois decidiron dar un xiro á súa decisión e volver ao seu país natal.
Agora volven a vivir en Remscheid, unha cidade industrial do oeste do país, e contaron a súa historia ao Remscheider General-Anzeiger, un xornal rexional alemán.
Alí recordaron como literalmente lles caeron as bágoas ao volver pisar o seu país natal e tamén explicaron o que fallou en Dénia e o que máis valoran da súa vida actual.
Ambos confiaban nunha vida mellor en España porque a súa zona «se convertera nun lugar perigoso».
Recordan que «emigrar a onde outros fan vacacións soa moi romántico» pero que, na práctica, «a realidade foi diferente».
Chegaron nun primeiro momento á casa dos pais de Jennifer, que viven en Dénia, e a súa intención era dende alí buscar aloxamento pero non o conseguiron.
«Non atopamos vivenda asequible. Os arrendadores preferían alugar a turistas ou só por períodos curtos», lembra ela, que tamén lamenta que os custos de vida estaban moi altos e os salarios, visiblemente máis baixos.
«Non podo estar con dous ou tres traballos para saír adiante», lembra ela, que atopou traballo a media xornada como administrativa nunha residencia de anciáns e que así tamén podía ocuparse dos fillos, que non tiveron problema en adaptarse.
El traballaba en remoto.
O Remscheider General-Anzeiger explica que para eles «o constante calor, que alteraba o ritmo diario, e o marcado estilo de vida festivo —incluso na administración municipal— comezaron a esgotalos» porque, explican, estaban acostumados a un orde e a estruturas que alí botaban de menos.
Ambos lamentan que algúns quixeron axudalos aquí pero que viron que só buscaban o seu beneficio económico.
«Agora debo pensar nos meus fillos», comenta a nai, que se mostra contenta coa volta a Alemaña, pese a deixar lonxe aos seus pais, que están enfermos.
A volta tampouco foi especialmente fácil porque non puideron avanzar, desde España, todos os trámites burocráticos.
«Sen os nosos amigos e familia non o teriamos logrado», asegura Lukas.
A día de hoxe están vivindo temporalmente na casa dalgúns amigos xa que non conseguiron vivenda e lamentan que, incluso no seu país natal, «non podes atopar un piso de tres habitacións por menos de 1.000 euros».
Afortunadamente Jennifer puido recuperar o seu antigo emprego de caixeira pero, por outra banda, seguen agardando praza na gardería para o seu fillo pequeno.
«Emigrar é máis fácil que regresar», asegura Lukas,
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.