**A traxectoria de Faustino Vilabrille, natural de A Fonsagrada, deixa un legado que transcendе fronteiras: das parroquias asturianas aos proxectos humanitarios en Centroamérica e África.**
A morte dun sacerdote sempre deixa un baleiro na comunidade que o viu medrar e naquelas onde exerceu o seu ministerio. Pero cando esa vida se dedicou durante máis de seis décadas ao servizo pastoral, a cooperación internacional e o acompañamento aos presos, a perda adquiere unha dimensión que vai máis aló do estritamente relixioso. É o caso de Faustino César Vilabrille Linares, nado en 1936 na parroquia de Santo André de Logares, no concello lucense de A Fonsagrada, e finado este xoves aos 90 anos.
A súa historia é a de tantos galegos que, formados en terras do norte peninsular, acabaron desenvolvendo a súa labor en lugares moi afastados da súa orixe. Vilabrille formouse no Seminario de Oviedo, onde a súa vocación atopou un cauce que o levaría primeiro a Asturias e, máis tarde, a proxectos solidarios en Ruanda e Guatemala. Unha traxectoria que combina a vida parroquial máis tradicional cun compromiso social que marcou boa parte da súa actividade.
Unha vocación temperá e un ministerio itinerante
A ordenación presbiteral de Vilabrille chegou en 1962, nun momento de profundos cambios na Igrexa católica. O seu primeiro destino foi a parroquia de San Nicolás de Avilés, onde exerceu como coadxutor ata 1964. Ese mesmo ano asumiu a rexencia de San Xoán de Muñás, en Luarca, unha responsabilidade que compaxinou co seu seguinte encargo: a rexencia de San Miguel de Trevías, onde permaneceu ata 1970. Pero a súa vinculación con esta última parroquia non terminou aí, xa que continuou como ecónomo ata 1981.
A carreira pastoral de Vilabrille non se limitou ao traballo nas parroquias. Entre 1972 e 1981, compaxinou a súa labor coa inspección de Formación Relixiosa de EGB na Vicaría de Occidente, un cargo que lle permitiu supervisar o ensino relixioso nunha época na que a escola pública española atravesaba profundas transformacións.
En 1982 incorporouse como coadxutor á parroquia de San Melchor de El Cerillero, en Xixón, onde desenvolveu unha intensa actividade durante anos. Foi precisamente nesa cidade asturiana onde compaxinou o seu traballo parroquial con dous dos compromisos que máis marcaron a súa traxectoria: a Pastoral Penitenciaria e as Misións. Dous ámbitos aparentemente distintos pero que comparten un mesmo fío condutor: a atención a quen viven nas marxes, sexa pola súa situación de privación de liberdade ou pola súa falta de recursos básicos.
A dimensión solidaria: Ruanda e Guatemala
A faceta misioneira de Vilabrille foi, probablemente, a máis descoñecida para o gran público pero a que maior impacto tivo fóra de España. A súa colaboración con proxectos en África, especialmente en Ruanda, produciuse nun contexto histórico delicado. Hai que lembrar que este pequeno país centroafricano sufriu un dos conflitos máis cruentos do século XX, e a presenza de cooperantes e misioneiros resultou fundamental para a reconstrución do tecido social.
Pero foi en Guatemala onde Vilabrille deixou unha pegada máis visible. Da man de Cooperación Internacional de Cáritas, impulsou durante anos o proxecto «Auga para todos e todas», unha iniciativa destinada a facilitar o acceso á auga mediante a recollida de choiva. Un proxecto que, nun país con graves problemas de acceso á auga potable en zonas rurais, supuxo unha mellora substancial na calidade de vida de numerosas comunidades.
O proxecto, que se desenvolveu durante varios anos, exemplifica unha forma de entender a cooperación que vai máis aló da axuda puntual: a de xerar infraestruturas sostibles que permitan ás comunidades locais xestionar os seus propios recursos. Unha filosofía que conecta directamente co espírito da doutrina social da Igrexa e cos planteamentos do desenvolvemento comun
